Marco Bailey & Tom Hades: E=MB2

Als techno-artiest een album mogen uitbrengen, in deze tijden van -al dan niet legale- downloads is het nog weinig Belgen gegund ... maar 3 jaar na de release van “RudeBoy” en zoveel dj-gigs en live-acts later staan Marco Bailey en Tom Hades er opnieuw. Een vrij agressief-uitziende hoes wekt het vermoeden dat het duo een portie beuktechno heeft klaargestoomd, maar dat blijkt gelukkig nog mee te vallen ... een luisterbeurt:

Openingsnummer “Adult Entertainment“ start tegen de verwachtingen in niet met een kreunende vrouw, maar met het geluid van een loeiende gitaar. Niet meteen een track die je hier op de dansvloer zal horen, maar met zijn breakbeats zou het niet misstaan als soundtrack bij een donkere game. “Exorcism“ daarentegen mikt wel op de benen met een sfeer die aanleunt bij de lovetrance van Nathan Fake’s “The sky was pink”. Een lang melodieus nummer dat waarschijnlijk best tot zijn recht komt zo ergens tegen de morgen na een zwaar nachtje feesten. Titeltrack “E=MB²“ is eveneens heel melodieus, de beats klinken minimal, maar de sax die halverwege het nummer binnensluipt doet meer aan de sound van Laurent Garnier denken. Een persoonlijke favoriet. (Het nummer ... en Garnier eigenlijk ook). Met het stevige “Blast“ gaat het duo uiteindelijk resoluut voluit en vooruit. Up-tempo minimal met de nodige effecten en climaxen. Eén van de mindere nummers vind ik persoonlijk”Rhythm is my life“: muzikaal ok, maar jammergenoeg haalt een vrij simplistische vocal de track onderuit. Een carrière als singer-songwriters zit er voor Bailey en Hades waarschijnlijk niet in. “Mad Max“ sluit goed aan bij “Blast”: stevige minimal (of trendy techno, naargelang uw hokje) die zijn effect niet zal missen tijdens de komende wereldwijde live-tournee. “Whistle“ grijpt terug naar de techno van de jaren negentig, maar dan opnieuw in dat moderne jasje dat kenmerkend is voor dit album. Daar waar techno-nummers jarenlang vooral uit loops waren opgebouwd is ook hier de melodie bepalend voor het nummer. Hetzelfde geldt voor “Saint-Paul“, één van de diepere en meest muzikale nummers en ook een hoogtepunt op dit album. Over wiens jeugd “Childhood“ gaat weet ik niet, maar het klinkt in elk geval vrij vredig. Een downtempo-track met samples van spelende kinderen over een piano-melodie ... “Café Latté“ dat daarop volgt doet het zowaar nog rustiger en klinkt zelfs vrij loungy. Niet direct wat je zou verwachten, maar daarom niet minder geslaagd. Voorlaatste track op het album is “Brightness“, een moderne trancer die opnieuw op de dansvloer mikt, en met zijn herkenbaar geluid waarschijnlijk wel een breed publiek kan aanspreken. Afsluiter “Final Arrivals“ haalt het tempo opnieuw naar beneden, maar dan eerder op een ambient dan een loungy manier. Een duistere afsluiter met een hoekje af!

Naast instant dansvloer-plezier is op dit album voldoende ruimte voor de meer “volwassen” kant van Marco Bailey en Tom Hades’ studiowerk, en zo zijn meteen ook een aantal vooroordelen van de baan. Een globaal idee of thema ontbreekt misschien, maar afzonderlijk hebben de tracks voldoende potentieel om tijdens de komende wereldtournee weer menige club, zaal of weide te doen daveren.
En geef toe, ... Belgische techno-artiesten die het ook in het buitenland maken, ze zijn vrij dun gezaaid.