Eigenlijk was ik al vroeg naar Antwerpen afgezakt omdat ik in de veronderstelling leefde dat Padded cell een live set zou brengen. Aangezien die live sets de week ervoor reeds rond een uur of één op zijn einde liepen stond ik klokslag 11 aan een balie te vragen of mijn naam genoteerd stond: tevergeefs. Bij het meesnuffelen op de lijst viel het mij wel op dat voornamelijk veel namen onder de categorie headphone vielen en dat zou later op de avond ook te merken zijn aan de schaarse crowd responses.

Tegen dat het Gents/Antwerpse duo van Garage sauvage het podium beklom en bijna aanstalten maakten om alle aanwezigen voor het podium een hand te geven bleek de concertzaal zich toch wat op te vullen met publiek. De wilde garagisten brachten een geluid dat bij mij persoonlijk een beetje deed denken aan electronische bands met een zwart getint randje zoals Neon Judgement of Suicide. De slide-gitaar die in een aantal nummers naar voren kwam leek ook een scheut Ween in het muzikaal repertoire van deze jonge wolven te brengen. Tattooed Eyeball (zie hun myspace) is waarschijnlijk het nummer waarmee Stubru ze in hun playlist zou opnemen maar bij mij bleef eigenlijk meer de keuze van de covers hangen: Les filles de la Plage van Gérard Lenorman, With every heartbeat van Robyn en ik dacht ook Cyndi Laupers: i drove all night herkend te hebben.

Headphone heeft net hun debuutplaat uit: Ghostwriter. Blijkbaar wordt het onder de noemer Indietronica geplaatst maar vreemd genoeg koppel ik dat begrip bijna uitsluitend aan releases op het Morr label. Hier en daar vind ik vergelijkingen met Radiohead op het net terug maar het optreden dat ik die zaterdag zag deed mij eerlijk meer denken aan een band als the god machine maar dan met een toegankelijker en poppier randje.
Elk nummer steekt goed in elkaar en de melodielijnen meten zich mooi af ten opzichte van een aantal emotioneel gestructureerde feedback momenten. Qua podium presence deed heel het gegeven mij eigenlijk eerder denken aan postrock bands zoals Isis of 65 days of static en de cover van Pj Harvey was een geslaagd ankerpunt. Ongetwijfeld zullen deze jongens hun rechtmatige plaats opnemen in de lijst van vaste lokale waardes zoals Ozark Henry en Admiral Freebee, maar ik heb mijn uitbarstingen toch liever net dat ietsje luidruchtiger

Tijdens de ten days off was ondergetekende schooier voor de eerste keer in jaren niet aanwezig in Gent en moest hij dus de vorige doortocht van Padded Cell missen. Een bijzonder spijtige zaak was dat want ook Emperor Machine stond er toen op de affiche als live act. Vanavond bleek Padded Cell dus als dj’s aanwezig te zijn tot mijn verbazing. Een of andere vlaag van zinsverbijstering had mij namelijk overtuigd dat ik naar een live ging zien. Vreemde jongens die hersencellen! Post punk, post funk, cosmic disco, disco rock, tribal house al deze termen zijn ergens terug te brengen in het geluid dat op je cellulitis wordt losgelaten wanneer deze Engelse jongens hun plaatjes berijden.

Een aangename afwisseling in de soms formulaïsche aanpak waarmee veel disco of funk geïnspireerde house zich al te vaak laat bedienen. Maar zoals reeds vermeld in de proloog, vollen petrol zou het nooit worden die avond.

Spijtig!

Elektro blijft ondanks veel kritiek en bij momenten zwaar overaanbod stevig in haar zadel zitten, ook in de Petrol. Nu zijn wij geen fans van het genre maar Mr Oizo kan desondanks toch op onze sympathie rekenen. En da’s niet alleen omdat de man door de jaren heen gewoon lekker zijn eigen ding is blijven doen maar vooral omdat hij minder populistisch te werk gaat in zijn sets dan zijn bekendere collega’s. En dan zwijgen we nog over zijn fantastisch artwork, race-wormen op anabole steroïden anyone?!

Zorgen voor ondersteuning op 12 september: lokaal geweld Sound Of Stereo en Cheese ‘n Hookers.

Alle bijkomende informatie vind je op:
http://www.allnighters.net/agenda/petrol_mr_oizo/
http://www.petrolclub.be/

Feest in het Park @ Oudenaarde

Oudenaarde leek de dagen voor hun gezellige festival een unieke blauwe wolkenhemel te krijgen… Maar de weergoden konden het traditioneel niet laten om de blue sky in te wisselen voor een grijs wolkendek. 

Maar met kawtsjoee boots waren we volledig voorbereid om op zaterdag te feesten in het park.  De voorverkoop tickets waren voor ik het wist uitverkocht, dus stonden we zatedag al om 16u aan de ingang.

Op het podium van le grand mix stond the Black Box Revelation als eerste geprogrammeerd. De muziek was aangenaam in combinatie met de eerste pint. 

De Belgische Headphone was the next one in de Bar Bizar.  Voor hun nummers Ghostwriter en She is electric zet ik mijn radio altijd luider, maar live vallen ze een beetje tegen.  Hun tracks werden foutloos gebracht, maar er zat weinig kracht en sfeer achter.  Wel leuk om de cover Down by the water van Pj Harvey te horen.

Tijd om our “fwiend from Deinze” met zijn glamoureuze zangeres in de Charlatan tent aan het werk te zien.  Of het nu de zaal van de handelsbeurs is, de Vlasmarkt, de Vooruit of een tent in Oudenaarde, Lady Linn haar stem is gewoon fantastisch.  Ook het jonge publiek deelde mijn mening en danste twee uren lang op Red D zijn beats.

Nadat we een culinaire puntzak met french fries verorberden, gingen onze kawtsjoe botten de richting uit van le grand mix waar de mannen van Who Made Who klaar stonden.  Twee jaar geleden had ik ze nog gezien op 10days en ik wou ze hier ook niet missen.  Drie zotte Denen die een mishmash brengen van rock, gittaarrifs, italo disco, housebeats en een crazy show.  Drie ‘volwassen’ mannen: een jazz gitarist die hier de gitaar voor zich neemt en een basist met een garageband background doen the singing - talking part.  De drummer, die ook een house dj is, gaat achter zijn drumstel uit de kleren.  Ooeee .. I can have my satisfaction wordt dan ook door iedereen mee gezongen.

Efkes tijd voor strategiebepaling, we willen wel een stukje van the Subs zien, maar op tijd terug voor The Rooooots ofcoz!!!  The Subs in de Bar Bizar lokten een enthousiaste grote mensenmassa!  Starski&Tonic + Foxylane = dit uitbundig trio = Fuck that shit!  Oudenaarde heeft het gehoord en de tent ging uit zijn dak (wat een uitdrukking eigenlijk, maar bon het was uiteindelijk zo).

Time fo’ a lil’ bit Philadelphia hiphop!! De funky, jazzy en soulful mannen van the Roots namen hun plaats in op het podium van le grand mix.  Deze bijna poëtische hiphop formatie hebben mij al met hun verschillende albums kunnen bekoren en zeker ook hun live performance op feest in het park.  Al ben ik het aan het overwegen om hen ook later dit jaar te bezig horen in de AB, omdat het geluid op een festival toch niet altijd het fijnste is.  In een zaal als de AB zullen de nummers you’ve got me en the seed nog beter klinken.  Het einde van dit optreden was eigenlijk wel wat teleurstellend.  De mannen duwden de play knop in van een cd speler waar hun recentste hit Birthday girl showden intussen wat rond op het podium.  Ik had dit toch wel graag live gehoord, maar bon kom, we klagen niet, het was goed!

Our boots walked around op Donkvijver naar de Charlatan tent , waar Maxim Lany zijn hitjes ons naar een pizza dreef..

Hooverphonic hebben we in stukken gehoord.  Geike Arnaert is een mooie verschijning op het podium en haar stem klinkt prachtig door mijn radio, maar dat is het dan ook.

De laatste op de line up in de Bar Bizar was D.I.M. (Boys Noize Rec.) op de site van fihp omschreven als aanstormende naam met dynamische ritmes in de huidige elektroscene.  Ok, dit noemen ze dan elektroscene, maar mijn hoofd draaide ervan zot en met het horen van deze geluiden waande ik mij op een industrieel werf.  Maar blijkbaar wel geliefd bij de andere festivalgangers. 

Tot zover Feest in het park door mijn ogen.  Jammer dat die ogen en de bijhorende oren de dag nadien George Clinton & the Funkadelic Parliament hebben moeten missen.  Naar ‘t schijnt had de George op voorhand een drie uur durende massage gevraagd.. damn I wish I was an artist.

Het was een half jaar geleden dat we de Brusselse club bezochten. Ons laatste bezoek was geheel gewijd aan de Motion waar Kirk Degiorgio en Sam Ostyn Detroit Techno draaiden op Electric Art. Ditmaal was de Motion gesloten zodat we een goed zicht kregen op de vernieuwde Fuse zaal. Ik heb er zonder twijfel al een maand van mijn leven doorgebracht maar nu merk je pas wat enkele kleine aanpassingen kunnen teweegbrengen. De inrichting voelt gezelliger aan als vroeger en het projectiescherm boven de bar is erg geslaagd.

Pierre mocht van plaats wisselen met vaste opwarmer Deg en kreeg het publiek stap voor stap op de dansvloer. Na al die jaren is het moeilijk om hem op zijn waarde te beoordelen. Het vaste publiek draagt hem op handen. Een Fuse avond begint bij ons steevast naast JP de geluidsman, rustig de zaal verkennen en uiteindelijk een goede dansplek veroveren.

Het gros van de aanwezigen was er natuurlijk om Raresh te horen. Die stond maar liefst vier uur achter de decks, een uitzondering in België’s beste Technoclub. Het wonderkind van de Roemeense elektronische scene is bezig aan een steile mars naar de top. Hij draait tegenwoordig in elke zichzelf respecterende club, staat onder de vleugels van de invloedrijke Ricardo Villalobos, speelt vaak samen met die andere Roemenen Rhadoo & Pedro en hun label [a:rpia:r] groeit mee met zijn bekendheid. Ik ben niet vaak meer verbaasd over een diskjockey maar wat de kleine Raresh zaterdagnacht uit zijn mouw schudde grenst aan het ongelofelijke. Vliegensvlug van de cd-speler over de draaitafel naar het mengpaneel om geniepig een verpletterende bas in de mix te smijten. Boem! Zijn platen zijn voor een groot stuk onbekende parels, al zullen er in Fuse wel trainspotters zijn die sommige nummers herkennen. Ik alvast niet. Zo heb ik het graag. Raresh draaide vier uur op hetzelfde tempo zonder dat het een moment begon te vervelen. Je kunt zijn geluid nog het best omschrijven als de Tekhouse van Mr. C, Terry Francis en Nathan Coles uit de jaren negentig verrijkt met moderne minimale Techno en Deephouse. De Fabric CD van Luciano komt dicht in de buurt met nummers van Sety, Los Updates en Rhadoo die we ook in Fuse hoorden. Een doodgewone mix als je hem na het werk beluistert, een meesterwerk na een nacht op de dansvloer. Het is moeilijk om vier uur verwondering, blijdschap, euforie of energie met een paar woorden te beschrijven. Een typisch geval van je-moest-er-bij-zijn-om-het-te-geloven. Ik durf stellen dat mensen als James Holden, Raresh, Ricardo Villalobos of Ark de toekomst in handen hebben. Waar de oude garde vaak stilstaat, kiezen zij voor vooruitgang. Wat kan het toch leuk zijn als je zonder verwachtingen een meesterlijke set te horen krijgt. Als Raresh terug komt ben ik er weer bij. Ik raad u aan hetzelfde te doen!

Wachten is onvermijdelijk tijdens een festival. Voor drank, parking, camping, inkom of op vrienden. Wachten valt niet mee als het 28° Celsius is. Tijdens Tomorrowland beukte de zon twee dagen genadeloos in op onze doorgaans bleke huid. Maanden geen zon gezien maar vorig weekend genoeg gehad voor de rest van de zomer. Zaterdag aangekomen rond 13u, om 15u30 murw naar het festival gependeld. Niet zonder de eerste indrukken van het publiek op dit festival. Geen alternatieve rockers met lange haren of emo-meisjes. Wel een overvloed aan hippe zonnebrillen, piekjeshaar, spannende topjes, blote basten of hoge hakken. Ja, zelfs hier waagden enkelingen zich aan elegant doch halsbrekend schoeisel. Buiten de obligate lawaaimakers – Hebt u ooit al een megafoon meegenomen? Onze buren hadden er wel een bij – geen last gehad op de camping. Die was wel duur voor twee dagen en de watervoorziening was een ramp. Dat kan alvast beter.

Het recreatiedomein De Schorre is een fantastische plek om een dergelijk festival te organiseren. Vijvers, bossen, heuvels, strand en plek genoeg om acht of negen muziekstijlen per dag te programmeren. Dat Tomorrowland wegens het natuurdomein al rond middernacht eindigt, is een nadeel. Het was efficiënt geweest om ’s nachts verder te kunnen feesten als het afkoelt. ID&T had er wel alles aan gedaan om het ons gezellig te maken. Hangmatten, een zwembad, veel zitplaatsen, visuals en grote circustenten.

26.07.2008

Eenmaal op het domein aangekomen zijn we eerst gaan uitpuffen op het strand met Zander VT op de achtergrond. Dag één stond namelijk in het teken van BPitch Control en Psychedelische Trance. De Limburgse Psytrance organisatie Back 2 Basics had een mooie plek toegewezen gekregen met uitzicht op het domein. Resident Norion was er voor enkele mensen een sterke set aan het draaien. Rollende baslijnen, zweverige melodieën en die typische decoratie, het was daar goed vertoeven. Na een tijdje kwam Yahel tevoorschijn met een compagnon op elektrische gitaar. De Israëliër is in bepaalde kringen een superster en heeft op de meeste grote evenementen gespeeld. De combinatie van intense riff’s en hypnotiserende Trance zorgde voor het eerste hoogtepunt. Yahel weet hoe hij een publiek moet bespelen. Ondanks de hitte was het ondenkbaar om niet te dansen.

De volgende op onze lijst stond aangekondigd als Defected’s Very Special Guest. Todd Terry was enkele maanden geleden nog te gast in de Leuvense Silo, waar hij één van de beste House sets van de afgelopen jaren heeft gespeeld. Reden genoeg om zijn doorkomst niet te missen. De Versuz/Defected tent was strak ingericht en Todd kon het niet laten om een pak klassiekers op te leggen. Misschien lag het aan de magere opkomst of de eerste aftakelingsverschijnselen maar het sloeg niet helemaal aan. We besloten Defected na een uur te verlaten om op het strand van de zonsondergang te genieten. Daar was de altijd avontuurlijke Sascha Funke hippe Deephouse aan het draaien. Die Duitse trend zet zich dus ook bij ons door. Leuke, onbekende platen met het Berlijnse kwaliteitslabel. Een uitstekende setting om de avond in te zetten. Paul Kalkbrenner bracht daarna één van zijn livesets. Ik heb hem al vaker aan het werk gezien en zijn nummers blijven toppers in de BPitch catalogus. Over de jaren heen is er niet veel veranderd maar iemand die “Gebrunn Gebrunn” in zijn set kan stoppen wordt op handen gedragen door de liefhebbers. Hij sloot wel af met een nieuw nummer dat een erg aanstekelijke vocaal bevat. Ik heb het nummer achteraf nog eens gehoord op het strand. Het zou best een eigen versie van Estelle’s American Boy kunnen zijn. GMS en B2B resident Firaga lokten ons wederom naar hoogste punt van het domein. Hoe ging die hilarische slagzin van Tomorrowland ook al weer? Yesterday is a mystery, Tomorrow is a gift? Ik kan nog net herinneren dat er lustig werd gedanst en Firaga een uitstekende set speelde. Zijn enthousiasme nam de dansvloer op sleeptouw. Beide residents moesten trouwens niet onderdoen voor de grote namen op het programma.

Aangezien ik met alle plezier rekening houd met de behoeften van anderen ben ik verhuisd naar DJ Rush in de Ghoststyle tent. Het was al geleden van Techno Nation 2001 dat ik de man nog eens aan het werk heb gezien. Duidelijk een tent voor de fans van het harde werk, al liet ik mezelf ook gaan bij het horen van Human Resource’s Dominator. Naar het einde toe zijn we op onverklaarbare wijze voor de Mainstage beland waar Martin Solveig zijn opwachting maakte. Een irritante aankondiging later begon hij met het belegen “We are your friends” van Simian vs Justice. Of hoe inspiratieloos de huidige superster kan zijn. Die mainstage was echter wel tot in de puntjes verzorgd met een indrukwekkend lichtspektakel. Weinig inhoud en veel verpakking, dat moet het motto geweest zijn. De eerste dag heb ik vroeger dan verwacht afgesloten. Daar ik nogal gevoelig ben voor de beruchte zonneslag - Ooit heb ik eens 2u geslapen voor de voeten van Gene Farris op de City Parade - ben ik vroeg naar de camping vertrokken, weliswaar in goed gezelschap! Nog net het begin van Astral Projection meegemaakt maar rond middernacht was het onherroepelijk gedaan voor mij.

27.07.2008

De tweede dag was het zowaar nog warmer en met de inspanningen van de vorige dag in de benen, kwam het feestgewoel traag op gang. In het begin hebben we aan het strand gelegen, wanhopig op zoek naar enige beschutting. Uiteindelijk naast een speciaal tentje beland waar je stuiterende elektronica, Laurent Garnier of Sigur Ross kon horen. Af en toe werd er in allerlei verklede mensen op het publiek losgelaten. Rare jongens, die Nederlanders. De dag startte pas echt als Dominik Eulberg op het strand van Cafe D’Anvers aan een straffe set begon. Zaterdagmorgen kregen we al positieve feedback over zijn set op 10DaysOff, zondag mochten we in levende lijve ondervinden dat de vogelliefhebber in goede vorm verkeert. Alleszins wat de muziek betreft. Diepe Techno, enorm dansbaar en veel mensen die er zin in hadden. Dansen was al wat de klok sloeg. Op weg naar de volgende tent zijn we langs de Wighnomy Brothers geweest. Die sloten net hun set af met een fantastische plaat. Helaas had ik niet de moed om te vragen welk nummer het was. Geen tijd om te wachten op andere Kompakt artiesten, wel de vrienden gevolgd naar de Kozzmozz tent. Steve Bug heeft mij nooit echt warm gemaakt. Terwijl een deel in de tent stond, lag ik rustig in het gras. Nu ja, rustig is misplaatst. Q-dance had hun piramide net naast de K-tent gebouwd. Telkens er een break was in de tent, kon je de doortastende bassen van het buitenpodium horen. Hilarische momenten, te meer omdat ik weinig interesse had in wat er gespeeld werd. Ik kan me wel inbeelden dat het minder leuk was als je in de tent stond.

Her en der wordt er beweerd dat muziekstijlen als Jump, Hardstyle, etc. niet thuishoren op Tomorrowland. Onzin natuurlijk, deze tenten lokten de grote massa. De plekken waar de muziek werd gedraaid waar het Allnighters publiek doorgaans op kickt, waren meestal onderbemand. Kompakt, Cafe D’Anvers, BPitch Control of Electronic Ghetto hebben zelden een groot publiek gezien. Geen nood, plaats genoeg voor de liefhebbers en zolang men zodoende kan investeren in alternatieve topnamen verwelkom ik onze vrienden van het betere springwerk met plezier. Zijn anderen niet opgegroeid met Dance Opera, Bonzai of Thunderdome? Nu sommigen intensiever op zoek gaan, is er een nieuwe generatie die in contact komt met elektronische muziek. Later zullen ook zij zich eventueel willen verdiepen in de wondere wereld van muziek. Ik neem er graag een voorbeeld bij. Eerst ging mijn jongere broer naar Complex, nu krijgt hij niet genoeg van Techno en Fuse. Darwin zou goedkeurend knikken moest hij het meemaken.

Wederom op Tomorrowland bevonden we ons op weg naar de Mainstage. Het hoeft niet altijd muziek te zijn wat de klok slaagt, rustig genieten op de heuvel met indrukwekkend uitzicht is soms net zo fijn. Carl Cox stond op dat moment achter de decks. Helaas speelde hij een teleurstellende set. Waar is die brok energie van vroeger naartoe? Waar is die opgefokte House en Funky Techno? Cox heeft in het uur dat we hem hebben gehoord geen enkele interessant nummer opgelegd. Even dacht hij ons te verrassen met Stardust’s “The music sounds better with you“ (dat mag iedereen altijd en overal opleggen van mij) maar ook dat werd snel in de kiem gesmoord. Een tegenvaller, ik had op meer gehoopt. Daarna splitste de groep zich in drie. Ivan Smagghe kaapte ons vrouwelijk gezelschap en speelde voor een twintigtal fans in de Electronic Ghetto. Sterke set deed me mij geloven, al verwacht je niet anders van de eigenzinnige Fransman. Anderen gingen naar Kozzmozz en zijn er tot het einde gebleven dankzij Chris Liebing en Frequency 7. Wij zijn tenslotte naar strand teruggekeerd. Dat was tegen de avond goed gevuld met een enthousiast publiek. Dat mag want Cafe D’Anvers had met Dubfire één van de topartiesten geprogrammeerd. Ik verkies zijn werk met Sharam als Deep Dish of Chocolate City, zijn eigen platen als Dubfire leunen sterk aan bij de moderne Techno. Dat kon je merken aan zijn dj-set. Traag opbouwen, weinig hoogtepunten, meer een langgerekte trip.  Slecht was het niet maar ik hoor toch graag ook wat anders dan ritme en percussie. Het beste houdt men meestal voor het einde. Sasha stond al lang op mijn verlanglijst, temeer omdat ik eindelijk eens wou horen waarom de man zoveel geprezen wordt. Wel, van zijn eerste plaat kon ik alleen goedkeurend knikken. Feilloze techniek, uitstekende nummers, af en toe een herkenbare plaat om het publiek wat op te hitsen en genoeg charisma om het strand te vullen. Tijdens zijn set werd ook het vuurwerk afgeschoten op de achtergrond, redelijk indrukwekkend. Het enige dat het niet perfect maakte, was het feit dat hij al om 23u51het podium verliet. Een detail maar ik was aan het wachten op een knallend einde. Nu liep Tomorrowland op zijn einde in het midden van een plaat en werd het publiek enigszins verward achtergelaten.
Of we volgend jaar terugkeren, valt nog af te wachten. Tomorrow is a mystery!

Voor aanvang van het tiendaagse festijn waren de verwachtingen niet erg hooggespannen. Weinig klinkende namen op het programma, en ook geen radicale keuzes. 10 Days Off stoomde een line-up klaar met een aantal zekerheden met in hun zog de bij het grote publiek minder bekende namen. Maar eens stevig aan de boom schudden of op de schenen van de puristen schoppen, zat er niet meteen bij. Tenzij bij die enkelingen die nog steeds niet verteerd hebben dat het event geen Ten Days of Techno meer heet.

10 Days Off heeft wat weg van een Club Med. Je weet op voorhand waar je aan toe bent. Het parcours is uitgestippeld, het concept ligt vast; en dat al een drietal, viertal jaar. De clubber echt verrassen wordt steeds moeilijker.

Young Talent Bar

De grootste verandering was het omdopen van de Mine Room in de Young Talent Bar. Het gevolg van het afhaken van een sponsor. Een toe te juichen beslissing (nou, de aandacht voor het jonge talent, niet het wegvallen van Fortis), hoewel je door alle jonge talenten samen te hokken in een en dezelfde ruimte het risico loopt dat ze enkel maar spelen voor hun vrienden en kenissen. Gelukkig was dat niet het geval en stond er ook ander publiek. Maar misschien kan het geen kwaad om af en toe een wat grotere (Belgische?) naam tussen te voegen. Eens aankloppen bij KBC om dat te financieren?

Muzikale hoogtepunten

Een topdag, muzikaal gesproken, was ongetwijfeld dag twee, met de geweldige sets van Osunlade en Kerri Chandler in de Concertzaal, de lekkere jazz van Christian Prommer en het feestje dat het Gentse duo Red D. en Lady Linn samen met Kerri Chandler en Ben Westbeech in de vroege uurtjes bouwden.

Qua techno stippen we graag Richie Hawtin aan met zijn ‘klassieke dj-set’ en die ongelooflijke zondagnacht met de lives van The Black Dog en Radioactive Man. De line-up van vrijdag 25 juli in de balzaal was er ook eentje om van te smullen: Jennifer Cardini, The Field, Gui Boratto en Dominik Eulberg.

In het wilde gebeuk van het Gents-Brugs jonge talent Waxdolls zit zeer zeker toekomst. Het ging er heftig aan toe in de balzaal op de nationale feestdag. Een blik energie werd opengetrokken. Waxdolls zette een aanval in op het gehoor van het publiek en die marteling werd met de breedste glimlach ondergaan. Dat de Waxdolls nog al hun lijf en ledematen hebben na hun gekkenwerk op het podium, mag een klein mirakel heten. Allnighter l3m4nt weet dat we van hen nog veel zullen horen.

Ook het aanstippen waard: de housy set van Munk - jammer genoeg voor een zo goed als lege zaal - en de dubstep van Benga.

Een laatste topper was Feadz die bekoorde met zijn brede muzieksmaak. Én dat ook nog durft te etaleren als hij achter de decks staat. Feadz slaagde er in om de vooroordelen over de Ed Bangercrew, teniet te doen.

Mix up your music

De organisatie van 10 Days Off hangt elke dag aan een bepaald dancegenre op, en dat terwijl je net variatie zou verwachten. Drie zalen en in alle drie vind je quasi gelijkaardige muziek. Waarom niet verschillend programmeren en diverse muziekstijlen op dezelfde dag een kans gunnen?

Visuals

Ik nodig de 10 Days Off-crew in september overigens uit voor een ritje naar het N.A.M.E Festival in Noord-Frankrijk om samen uit te checken hoe je van de visuals bijna de hoofdact van een muziekfeest kunt maken.

Een scherm van ettelijke vierkante meters staat achter de dj-booth in de concertzaal en elke nacht krijgen we dezelfde, weinig inspirerende beelden te zien. Tenzij de dj/producer zijn eigen vj heeft meegebracht, zoals tijdens de M_nus-nacht, of er een dvj-set wordt afgeleverd (X-Ian). Jammer dat die installatie niet veel beter benut werd.

In vergelijking met de indrukwekkende ledmuren van vorig jaar, stelde de belichting editie 2008 teleur. De kwaliteit van het geluid vorderde tijdens de tien dagen dan weer wel in positieve richting.

Ook de aankleding van de zalen was weinig opwindend. De concertzaal en balzaal zijn inderdaad prachtige zalen, maar wat deco kan het geheel nog mooier maken; en een uniek gevoel geven aan 10 Days Off.

Maar vooral het Kaffee zag er naakt uit. De complexe stellingbouw van de Mine Room hoeven we niet terug, maar de dj verdiende meer dan een klein verhoogje langs de trap. Ook kon er meer gedaan worden met de rest van de zaal, die vaak helemaal leeg stond.

Dagprogramma

Elk jaar werkt 10 Days Off samen met het SMAK en het kunstencentrum Vooruit een dagprogramma uit. Ditmaal rond onder andere DC Recordings. Ondanks de beperkte aandacht, kwam er toch volk opdagen.

Het dagprogramma (op z’n Spaans, vanaf een uur of vier in de namiddag ) mag zeker verder uitgebreid worden. Met lezingen, workshops en debatten bijvoorbeeld. Of beeldende kunst.

10 Days Off richt zich vooral op muziek - en dat moet zeker de hoofdmoot van het aanbod blijven - maar nu elektronische muziek volwassen is en vaak zijsprongetjes zet naar andere kunstvormen, mag dat ook op 10 Days Off (opnieuw) aan bod komen.

Pluim

Organisatorisch is 10 Days Off af. Het personeel van de bar en de ticketverkoop tot de technici en security is zeer correct, hulpvaardig en vriendelijk, ook na negen opeenvolgende nachten hard doorwerken met amper slaap. Geen lange wachttijden, alles proper en steeds met de glimlach. De prijs van het event is zeer democratisch, zeker in vergelijking met andere elektronische muziekfestivals. De hele 10 Days Off-crew verdient daarom een dikke pluim.

Volgend jaar viert 10 Days Off zijn vijftiende verjaardag. We zullen er opnieuw bij zijn, want ondanks alle puntjes van kritiek blijft 10 Days Off een uniek muziekfestival in onze contreien!

Oh, en kan er tegen dan alsjeblief een oplossing worden gevonden voor de stomende hitte in de concertzaal en de balzaal? Want die sauna is niet leuk meer. Bedankt!

Met inbreng van Sarah, l3m4nt en dazzefeit.

Edit: Als visuele afsluiter zijn hier alle videoreportages van DJsounds.com in één player:

De Franse nu disco-band Poni Hoax stond wat verloren op de maandagse line-up van 10 Days Off. Tussen de sfeermakers à la The Glimmers en Dr. Lektroluv stond een volwaardige band disco, funk, rock en ebm met elkaar te verweven. Poni Hoax staat op het Parijse label Tigersushi en brak door met ‘Budapest’. Intussen maken ze furore met onder andere de Alter Ego-remix van ‘Hypercommunication’.

De band was een totaalspektakel. Zanger Nicolas Ker liep rond met een gebroken middenvinger, drummer Vincent Taeger haalde te gekke kunstjes (muzikaal en niet) op zijn drumstel uit en toetsenist Laurent Bardainne ging zo op in de muziek dat hij bijna ónder zijn keyboard stond te headbangen.

Simian Mobile Disco

Maar de massa was niet gekomen voor Poni Hoax in de Balzaal. De concertzaal, daar brandde het licht. De kleppers van de avond: Simian Mobile Disco en Dr. Lektroluv.

Simian Mobile Disco verzorgde een dj-set waarin de hitjes werden afgewisseld met wat onbekendere tunes. Maar het bleef steeds zeer goed dansbaar. De dokter ging op hetzelfde elan van de Britten verder: populaire dance met een degelijke beat.

Dr. Lektroluv stond drie uur achter de decks. Hij verdient zonder enige twijfel de prijs voor de strijdlust, want met alweer tropische temperaturen in de Vooruit moet het bloed onder het groene masker het kookpunt ver overschreden hebben. Grappig overigens, hoe sommige festivalgangers naar de dokter staarden als een koe naar een voorbijdenderende trein. Jongens en meisjes, ‘t is enkel maar een goede dj met een masker aan en een telefoonhoorn in de hand, hoor!

The Glimmers

Terwijl Simian Mobile Disco en Dr. Lektroluv vooral de hits van de laatste jaren uit hun platenkast hadden gehaald, legden The Glimmers een rits oeroude houseklassiekers op de draaitafels. Hun set in de Balzaal was lekker genieten en herinneringen ophalen.

Het was overigens een Gents avondje in de Vooruit, want naast The Glimmers en Dr. Lektroluv passeerde ook Maxim Lany. Tot negen uur ‘s ochtends zorgde hij met een dromerige chillsound afgewisseld met straf elektrovoer voor het mooie weer in de concertzaal.

Nadien ging het feest verder in het Kaffee van de Vooruit. Tot 14u kondigden de visuals aan. Maar niet voor mij, mijn kaars was omstreeks negenen uit.

Enkel de concertzaal deed zondagnacht de deuren open. De organisatie van 10 Days Off had een eenvoudige line-up in elkaar gestoken. Geen trappengeloop naar Kaffee en Balzaal, geen geschuif met schema’s om alles en iedereen toch te zien. Enkel vijf technoartiesten om van te smullen.

Geen overrompeling, overigens. De avond trok wel opvallend een rijper publiek aan. Volop op tram drie, maar duidelijk altijd klaar voor een technofeestje zonder besognes.

Dreigende klanken

Spacid opende het feestje met een gezellige opwarmer. Nadien stuurde The Black Dog de eerste zware baslijnen de zaal in. Duistere beats gaven de maat aan in een dreigende klankenatmosfeer. De twee Britten bouwden de spanning op, stuurden rillingen door merg en been en verrasten de luisteraar met geheimzinnige pauzes en samples. Na een slome start voerde The Black Dog het tempo lichtjes op en vielen de beats nog zwaarder. De volumeknop werd ook verder opengedraaid.

Het trio uit Sheffield tourt door Europa met Radio Scarecrow, hun recentste langspeler. Een album waar ze heel lang aan gesleuteld hebben en waar de grenzen van elektronische muziek verder verkend worden.

Radioactive Man, de alter ego van Keith Tenniswood, ging op hetzelfde tempo verder. De Londenaar weefde in zijn set wel meer melodie en strings. Hij verkende die typische detroittechnosound uit de jaren negentig en verrijkte die met complexe en verfijnde arrangementen. Radioactive Man was overigens ook niet vies van een zijsprongetje richting drum ‘n’ bass en wat dub.

De Brit houdt het naar eigen zeggen graag schizofreen. Growl, het album dat hij eerder dit jaar releaste, is daar een schoolvoorbeeld van. Hij mixt er alle stijlen door elkaar.

Robert Hood

De Amerikaanse technopionier Robert Hood stuurde de bpm’s fors de hoogte in. Hood bestempelt zijn muziek graag als ‘minimal techno’, maar zijn definitie is veel breder dan de steriele minimal die vandaag in technoclubs wordt gespeeld. Essentieel in zijn muziek zijn vanzelfsprekend de drumgeluiden en baslijnen, maar ook wat funky geluiden en soul. Maar het gaat er ook veel heftiger en voller aan toe dan dan de techno die vandaag voor minimal wordt gesleten.

Hood, mede-oprichter van het Underground Resistance-label, legde er in de Vooruit de zweep op. Hij bracht de sound waarvoor de meesten gekomen waren. Lekker harde techno waarop stevig gedanst kon worden. Een 4/4 beat die niemand kon weerstaan.

Afsluiter was de invloedrijke Belg Soul Designer, alias Fabrice Lig. Ook hij heeft net een album (’Evolutionism’) uit. Maar op 10 Days Off gaf hij een dj-set, en dat terwijl hij steeds vaker live de boer op gaat. Hij verwerkte in zijn set wel enkele van zijn eigen tracks, waaronder Rockit, een bewerking van de Herbie Hancockklassieker. Soul Designer blies na het harde beuken van Robert Hood ook meer melodie door de luidsprekers van de Vooruit.

Een waardige afsluiter van een zorgenloos nachtje techno. Hopelijk trekt de organisatie geen al te voorbarige conclusies uit de minder grote opkomst. Ook op de volgende edities van 10 Days Off moet plaats zijn voor de technosound uit de tijd van toen.

Shameboy leverde een stomende set af. Luuk Cox (Buscemi, Arsenal) en Jimmy Dewit (aka Bobby Ewing) palmden een extra deel van de zaal in voor al hun audiomateriaal. Blijkbaar was er onvoldoende ruimte op de toch al brede dj-booth waardoor het Vlaamse duo moest verhuizen naar het midden van de zaal. Geen erg, hoor. Op andere festivals heb je nooit de kans Shameboy zo op de vingers te kunnen kijken.

Voor 10 Days Off-habitués hing in de concertzaal een niet alledaags sfeertje. Je waande je soms op een festivalterrein met een bende uitgelaten jongeren die joelend en crowdsurfend de boel op stelten zetten. Shameboy kan duidelijk op heel wat die-hard fans rekenen. En zelfs als sardientjes in een overkookt doosje weten ze hoe ze helemaal los moeten gaan op de beukende elektropunkdeuntjes van hun favorieten. Amper ruimte was er tussen de zwetende lijven, de thermometer gaf veertig graden aan en toch bereikte de sfeer voor dit jaar ongekende hoogten.

De waanzin in de zaal stond in fel contrast met de concentratie en nauwkeurigheid van Cox en Dewit. De twee persten de ene elektrohit na de andere uit hun synths en laptops en bleven daar - voor zover mogelijk met de übertropische temperaturen in de concertzaal - zeer koeltjes bij. Foutloos werkten ze het elektroparcours af, met vooral werk uit hun laatste plaat Heartcore en Hi Lo and In Between uit 2006.

Tocadisco

Tocadisco nam de relais van Shameboy over. De Duitser nam de microfoon, introduceerde zichzelf en wenste de crowd een leuke avond toe. Zelden gezien bij een dj-set. Tocadisco scoorde in ons land de voorbije maanden enkele hits en bracht een fel gehypt album, Solo, uit. Perfecte timing vanwege de 10 Days Off-organisatie om de elektrohouse producer naar Gent te halen.

De Duitser deed wat van hem gevraagd werd: een doorsnee discotheekset gekruid met klassiekers en hits neerzetten. Ideaal voor een zaterdagnacht. En blijkbaar ook voor 10 Days Off. De man, die duidelijk vol van zichzelf is, had ook een jonge vrouw met zich meegebracht. De hele avond verdween ze niet van de zijde van Mijnheer Tocadisco. Maar wat ze in volle schijnwerpers precies deed, is me nog steeds een raadsel.

Het werk van Tocadisco blies me niet omver en kon ook niet uit de middelmatigheid springen. Maar het publiek lustte er wel pap van. En klant is koning, niet?

Balzaal

Hoewel de concertzaal een tijdlang ontoegankelijk was vanuit het Kaffee van de Vooruit, de veiligheidsmensen hadden de trappenhal afgesloten, bleef het pijnlijk leeg in de balzaal. De elektronica van Principles of Geometry of A.Human kon weinig 10 Days Off-gangers overhalen om de trappen op te klimmen. Spijtig, want de twee bands verhuisden een half huis naar de Vooruit om vast te stellen dat er - bij wijze van spreken - zich meer volk op het podium bevindt dan frontstage.

Toch gaven ze duidelijk het beste van zichzelf. Principles of Geometry uit Rijsel weefde zwevende geluiden met wat steviger beats. A.Human was een volwaardige band (met gitaren, enzo ) die alternatieve rock en elektronica brengt. En een zanger die zich in het zweet werkte voor de twintig luisteraars. Zelfs met maar drie man en een paardenkop in de zaal blijft het in de Balzaal warm.

De overdaad aan elektrohouse in de kelderverdieping van de Vooruit en het teveel aan trappen richting Balzaal zorgde voor een zeldzame overrompeling in de Young Talent Bar. Mike-E fietste langs techno en minimal, terwijl de meer elektrogetinte live van Fonofreak é Benoize veelbelovend was. Jonge talenten die terecht een pak volk lokten, dus.

Maar toch eerst even Pig & Dan checken die een paar opmerkelijke releases op hun naam hebben staan. Minimale techno met een pak trance-invloeden als u mij toelaat hun stijl op die manier te omschrijven. De set bestond tussen half twee en twee uur echter voornamelijk uit techno zonder meer. Degelijk zonder meer dus.

In de Ballroom ging The Field van start dat voor het hoogtepunt van tien dagen elektronische muziek moest zorgen. ‘From Here We Go Sublime’ van The Field is werkelijk subliem (we hoeven niet altijd lang achter passende bijvoeglijke naamwoorden te zoeken). Zo subliem dat vorig jaar zelfs de rockpers dit debuut van Axel Willner in hun eindejaarslijstjes opnam. De meeste nummers zijn loops van extreem mooie melodieën die met zorg worden uitgekozen zodat ze niet beginnen te vervelen, maar eeuwig kunnen blijven doorgaan. Hoort er nog iemand Orbital? Ik alvast wel. En dat is een heel groot compliment. Nu rest alleen nog maar de vraag of The Field ook daadwerkelijk voor het hoogtepunt van Ten Days heeft gezorgd… Neen, niet echt. Axel had een paar vrienden meegebracht die hem begeleidden achter de knoppen, op gitaar en op drum. En bij dat laatste knelde het schoentje want meermaals week de drummer lichtjes af van de beat en verloor de muziek het strakke karakter dat op plaat zo belangrijk is. De Ballroom is ook niet echt de geschikte plaats voor deze redelijk intimistische muziek. En toch zorgden ze meermaals voor enkele vreugdeuitbarstingen zoals met Over The Ice naar het einde toe.

Next up Braziliaan Gui Boratto die u kent van de heerlijke trip Arquipélago en het album ‘Chromophobia’ allebei op het geweldige Kompakt-label. Boratto deed wat hij moest doen en zette de dansvloer pas echt goed in gang. Hoe het precies klonk, herinner ik mij niet meer. De concentratie was even weg.

Dominik Eulberg nam over en bleek, pardon my French, poepeloerezat te zijn. Elke goede dj kan echter ook draaien onder invloed dus was van dat alles op de dansvloer weinig te merken. Eulberg draaide voornamelijk platen die dicht bij zijn eigen sound liggen. Vaak volle, zware bassen zonder echt hard te klinken. En ook hier zorgen de bekendste platen voor de leukste momenten: Alive van Daft Punk en wat later MPX_309 aka ‘de imploderende duikboot’ van Joris Voorn. Het daglicht begon stilaan tussen de gordijnen door te schijnen en af en toe liet iemand het zonlicht binnenkomen waarna er altijd een vampier de gordijnen weer toedeed, ontkennend dat de dag aangebroken was en tijd om huiswaarts te keren.

De headliners stonden redelijk laat geprogrammeerd dus verkoos ik een kort maar krachtig nachtje slaap voor ik naar de Vooruit trok. Fris en net gedoucht kwam ik om 3 uur aan. De trappengang richting Ballroom was omgetoverd in een sauna en beneden hing er een aroma van zweet en sigarettenrook in de lucht. Heerlijk zo vroeg in de ochtend!

Andy C stond al een tijdje gas te geven en zijn set was dik in orde. Ruwe, krachtige drum’n’bass waar voldoende afwisseling in zat. Geen overdreven kermisklanken wat in het genre wel eens kan voorvallen. Het hoogtepunt van de avond was ongetwijfeld If We Ever van High Contrast, wel niet echt representatief voor Andy’s set. Naar het einde toe deelde hij nog een paar rake klappen uit met Let The Story Begin van Subfocus. ‘t Spitje explodeerde een tweede keer.

Om 4 uur kwam ik in de Ballroom tot de vaststelling Caspa & Rusko gemist te hebben. Volgende keer het tijdschema aandachtiger bekijken. Benieuwd of ze Cockney Thug hebben opgelegd waarmee Mary Anne Hobbs de ABClub nog tureluut sloeg in december.

Meteen Benga dan maar die met zijn ‘Diary Of An Afro Warrior’ veel indruk heeft gemaakt op de scene en erbuiten. Veel eigen werk zoals E Trips en Twister naast club anthem Night dat hij samen met Coki heeft gemaakt. Accapella’s van Insomnia en Fatboy Slim’s Star 69 werden voorzien van een dubstep beat en er passeerden nog enkele nummers die nu al als klassiekers mogen bestempeld worden: Skeng van The Bug en Midnight Request Line van Skream natuurlijk. Het was een verademing om Benga’s dubplates te horen kraken en knetteren. Tegenwoordig klinkt alles te clean door de dominante compact disc. Benga geeft echter nog steeds de voorkeur aan de open haard. Waarvoor hulde.

Wat opviel was de massale aanwezigheid van rugzaktoeristen. Je kwam er alle maten en soorten tegen. Eastpak, Nike, Burton en Quechua. Sommige juist voldoende om een paar schoolboeken in te steken, andere groot genoeg om twee Tibetaanse gidsen in te verbergen. En ook al zijn er lockers voorzien, toch houdt men die dingen liever een hele nacht aan. Goed voor de rug is dat niet. En als het dan toch even lastig wordt, legt men de rugzakken strategisch op de dansvloer zodat je er makkelijk over kan struikelen. Waar is dat allemaal goed voor? Stop being such a drum’n’bass stereotype!

Conclusie: een geslaagde zesde dag met twee sterke sets van Andy C en Benga. Vanavond: The Field.

Maar niets van dat dus. Het doet me eigenlijk deugd te zien dat deze muziek echt leeft onder de mensen en de line up mensen kan motiveren om (ook van ver) te komen. Ik dacht eerlijk gezegd dat Ed Banger populairder was in onze streken.  Een naar de noodzaak TE agressieve buitensmijters en een tjokvolle main doen verwoede pogingen onze motivatie te temperen maar de snoeiharde sounds van meneer Minus himself beslissen er anders over. Het gaat richting Richie alwaar het uitzicht over een feestende Vooruit geweldig om zien is en daarenboven een katalysator is voor de algemene feestvreugde. Hawtin, in een strakke broek, is al even strakke muziek aan het geven. De sfeer in de zaal is even explosief als de politieke situatie en het nu al beroemde Spitburgerkraam. Zonder alle technische details te kennen, kan ik de concentratie van de man, de professionaliteit en het ontbreken van de vele poeha waarmee sommige andere dj’s zich wel omringen, enorm bewonderen. 

Maar de grote verrassing van de avond moest nog komen. We proberen de drukte te vermijden door naar de Mobilee zaal boven te gaan. Het mislukt echter grandioos maar beloont onze mobiele moeite door wel een ferme set van Frau Schneider die in ieders vlees “schneidt”.  Om op een ander report in te haken: alweer geen vinyl te bespeuren noch goede visuals.  Voor de klank ben je wel beter af in de Ballroom, maar dan nog is die niet goed genoeg. Maar goed, we waren het al eens over dit punt. Als de lichten stroboscoopsgewijs beginnen te flikkeren wanneer Anja Schneider alweer een plaat oplegt waarvan het lijkt dat een Boeing opstijgt, is het toch puur genieten.  Een beginnend ochtendklaren is te zien daar waar de gordijnen open zijn.  Het gevoel van in die befaamde afterclub daar in die stad waar iedereen nu momenteel zit te producen, is niet ver weg.  Toch jammer dat we in de meeste gevallen in een donker hol staan te feesten of tenminste ons genoodzaakt zien dit te doen.

Met pijn in het hart heb ik alle andere sets gemist maar ergens heb ik wel het gevoel de set van het tweede deel van de nacht gehoord en gevoeld te hebben. Nu wacht ik vol ongeduld op jullie aanvullen!

De Vooruit was nog maar een half uur open toen ik aan mijn dagelijkse portie trappengymnastiek begon. In de balzaal speelde Ultravid, en nadat ik hun vorige sets in ons dorp genaamd Gent had gemist wou ik er een punt van maken ze deze keer zeker te checken. “Ze”, want het gaat om een duo dat niet alleen draait maar ook de befaamde Cish Cash-avonden organiseert. Een toe te juichen initiatief trouwens dat wat breder programmeert dan het doorsnee elektro-avondje, zo was onlangs Daniel Haaksman te gast die België liet kennis maken met de Braziliaanse Baile Funk sound.
Hoewel er nog niet zo veel volk rondliep in de balzaal ging Ultravid al voluit met een strak pompend geluid. Ik hoorde diepe subbassen, ravy geluiden en zelfs techno. Alles schoof proper in elkaar en lag onder een moeilijk te omschrijven laag die er voor zorgde dat de tracks een mooi geheel vormden. Een duo met een eigen geluid dus, dat ik heel erg te pruimen vond.

Op weg naar de lockers passeerde ik het young-talent café waar de winnaar van de JIM-contest het beste van zichzelf aan het geven was. Hoewel ik de tegenstand uit de competitie niet ken had deze dj zeker zijn plaats verdiend. Een feilloze techniek, relaxte houding en vooral de juiste plaatjes zorgden ervoor dat er al vroeg op de avond sfeer was onder de trap. De supporters van de volgende dj (Human Electric) waren zich trouwens al volledig aan het opwarmen. Of die dj ook een marketeer was zou ik niet weten, maar zijn fans hadden allemaal een identiek t-shirt met daarop het logo van hun held. Een investering naar de toekomst die hopelijk ooit zal renderen, maar ik vond het vooral grappig.

In de concertzaal was het normaal om 0h30 de beurt aan Busy P, maar de organisatie had het schema blijkbaar omgegooid zodat de 3 Eddy’s Banger direct na elkaar zouden kunnen spelen. Een terechte beslissing die eigenlijk al veel vroeger kon worden genomen. Maar eerst was het de beurt aan The Subs (alweer Gent) die een live verzorgden.
Een tijd geleden zag ik het trio al aan het werk in de Eskimo-fabriek en toen konden ze me niet echt boeien. Dat is geen ramp voor die mannen want er waren genoeg mensen aanwezig die het vanavond wel dik OK vonden, om niet te zeggen dat het dak er meermaals afging. Als ik achteraf de gehele avond bekijk kregen ze zelfs nog het meest respons van allemaal in de concertzaal. Bekende hits werden opgeleukt met samples van DHS The house of God, en hun hitje Fuck that Shit werd ingeleid door Money for Nothing van The Dire Straits.

De zaal was ondertussen goed volgestroomd zonder dat er gedrum aan te pas kwam (en ook deze keer bleef het balkon gesloten). Het publiek zag er ook net iets anders uit dan de voorbije dagen: Arafats, Shutter Shades en andere trends die je wel eens op profielfoto’s van een Myspace-pagina kan tegenkomen.
Een andere trivia die me opviel was dat de visuals in de zaal net dezelfde waren als de voorbije dagen, en jammergenoeg zijn die vrij saai. Een pracht van een scherm staat achter de dj-booth geïnstalleerd, maar wat we erop te zien krijgen stelt niet veel meer voor dan de visuals op je Windows Media Player. Er loopt nochtans vj-talent genoeg rond in België, waarom dan niet eens iets boeiends proberen uit te werken?

Terug naar de muziek, want om half twee was het Bangertime. Labelbaas Busy P -Pedro voor de vrienden, te herkennen aan een naambord rond zijn nek dat ongeveer een kilo moet wegen- mocht het feest op gang trekken en dat deed hij met een remix van Electric Feel, zeg maar de zomerhit van MGMT. Van daaruit ging het richting steviger werk met nummers als Sinden’s Hit me on my Beeper en Dj Sandrinho’s Organ Donor, een stevige herwerking van Dj Shadow’s classic. Eén van de echte sfeerbrengers was I like to move in here van Moby, maar dan in de Crookers remix. Aan mixen, remixen, edits en mash-ups geen gebrek.
Diezelfde Crookers remix hoorde ik trouwens even later terug bij Ultravid, die tussen 2 en 3 een meer rave en Baltimore getinte set brachten in de balzaal ... het effect was opnieuw hetzelfde: handjes in de lucht en losgehen.
Nog een Crookers remix om dit rijtje af te sluiten: ACDC’s Thunderstruck, kwestie van het rockgehalte wat de hoogte in te jagen voor de Waxdolls aan hun live begonnen.

Waxdolls hadden mij een paar maand geleden al overtuigd van hun talent, en bij een tweede luisterbeurt konden ze dat alleen maar bevestigen. Het Gentse duo vergelijk ik gemakelijkheidshalve met Goose: een ruige mix van rock en electro. Hard en scheurend, een echt vat vol energie. Voeg daar nog een leuke extra aan toe, namelijk een eigen VJ die weet hoe het moet en je hebt een fantastisch optreden. Het zou me verbazen mocht ik in deze 10-daagse nog een betere live te zien krijgen ... van de Waxdolls gaan we wat mij betreft nog veel horen (het voorbije weekend stonden ze trouwens ook op Dour). Een enkeling in het publiek dacht trouwens zelf een groter rock’n’roll-gehalte te hebben door de gordijnen in de balzaal opzij te schuiven en doodleuk een plasje te maken in de hoek, ik hoop dat zijn zizi er van schaamte is afgevallen.
Gordijnplassen, BIG in 2008?

Nog maar eens de trappen af richting concertzaal? Ondertussen had dj Mehdi de fakkel van zijn werkgever overgenomen en streelde hij ons Belgen-ego door er een track van Goose tussen te smijten. Hij maakte trouwens ook een brugje naar 10days dag 5 door Plastikman’s Spastik te draaien. De kans is klein dat Richie die zelf gaat spelen (we mogen hem tegenwoordig allemaal met de voornaam aanspreken), tenzij misschien een sample van een nanoseconde, gelooped, en getimestretched ... maar wel full surround!
Hoewel de set van Mehdi goed in elkaar zat was de sfeer jammer genoeg vrij matig in verhouding met andere Banger-feestjes. Het geluid ... moet het nog gezegd? Het blijft een verhaal apart, bij momenten valt het goed mee, dan weer klinkt het vrij dof of stil en kan je zonder probleem een conversatie voeren vooraan in de zaal.
Ik nodig de organisatie dan ook van harte uit in zaal Den Tap in Moen, want zelfs te lande wordt er harder gespeeld. (Yeah Den Tap, je moet het meegemaakt hebben).

Het sobere geluid werd extra onderstreept toen Dj Feadz zijn set begon met MIA’s Paper Planes. U weet wel, die track met de geweerschoten? Losse flodders in dit geval.
Gelukkig maakte de trackkeuze van Uffie’s bedpartner veel goed, want nadat hij via wat hip hop een beetje gas had teruggenomen ging hij de stevige toer op. Ik hoorde pompende house, stevige techno en zelfs wat booty. Eens de kruissnelheid gepasseerd bouwde Feadz terug af met wat Baltimore Beats en als kers op de taart zelfs Italo-classic Spacerwoman en classic “tout court”: Kraftwerk’s Computer Love. De eerlijkheid gebiedt mij wel erbij te vermelden dat er op dat moment nog hooguit 150 à 200 man was in de balzaal. Niettemin bracht Feadz naar mijn mening één van de betere en meest afwisselende sets totnogtoe op deze 10days.

Wie doet morgen beter?

De tijd dat we zeven of acht dagen naar Gent verhuisden tijdens de feesten ligt al enkele jaren achter ons. Vroeger kon je elke dag wel enkele doorzetters tegenkomen die je herkende van de vorige nacht. Tegenwoordig lijkt het publiek zich meer toe te spitsen op een bepaalde dag of muziekstijl. Dag drie is het relaas van een verschillend publiek en een stijlbreuk qua muziek. Dan Tait was de man van het eerste uur. Een nobele onbekende voor het gros van de Belgische muziekliefhebber, al gunt zijn Myspace ons wel een blik op recente doortochten in Ibiza. Wat hem zo speciaal maakt om in aanmerking te komen voor 10DaysOff heb ik echter niet kunnen achterhalen. Het begrip opwarming leek hij alvast niet te kennen. Meteen alle registers opentrekken met een bonte mengeling van House en Trance. Af en toe de schuiven naar beneden en handen in de lucht. Het had een te groot Regi-gehalte om echt interessant te worden. Geef mij dan maar wat lokaal talent in plaats van een doordeweekse Britse diskjockey. Zijn opvolger is al jaren één van de boegbeelden van de Belgische Trance/Progressive scène. Vlak voor zijn Zuid-Amerikaanse toer vond Pole Folder nog de tijd om de zaal klaar te stomen voor de man waar iedereen klaarblijkelijk op aan het wachten was. Hij is geen technisch onderlegde dj maar je moet hem de nodige waardering geven. Al jaren bouwt hij zijn eigen weg zonder zich iets aan te trekken van een hip geluid. Zijn eerste uur bulkte van obscure Trance en Progressive House. Qua muziek was het niet helemaal mijn voorkeur maar slecht was het niet. De man verstaat de oude kunst van een opwarmer die zich wegcijfert voor de superster dj.

Tussen al dat meeslepend geweld hebben we de tijd genomen om het optreden van Kraak & Smaak mee te pikken. Een kwestie van afwisseling. De vrolijke Nederlanders staan voornamelijk in het geheugen gegrift met hun debuutplaat “Boogie angst”. Mijn verwondering was groot toen bleek dat ze tegenwoordig een hit te pakken hebben met “Squeeze me”. Het nummer staat op “Plastic people”, een album dat – en dit werd mij meermaals bevestigd door een dolenthousiaste dame uit onze vriendenkring – je niet mag laten liggen als je de Funk voelt. Na wat technische moeilijkheden en typisch Hollandse assertiviteit kon het van start gaan. Een volledige band, een indrukwekkende zangeres en een overvolle Ballroom. Wat enige airplay op StuBru en Jim tv al niet teweeg kan brengen. Helaas viel het optreden wat tegen door het syndroom “Funky ritmes met wat House”. Ik had het graag losser gezien, zonder die strakke overheersende beat. Desondanks blijft “One of these days” een wereldnummer dat ik met plezier eens live wou horen.

Op het onderste verdiep naderde het moment van de waarheid. John Digweed stond voor de tweede maal op rij geprogrammeerd als één van de supersterren van deze editie. Vorig jaar bezorgde hij een kolkende concertzaal de nacht van hun leven. Zelden een zodanig uitbundig publiek gehoord in de ban van één man. Dat die ervaring moeilijk overtrefbaar zou zijn, had zelfs een blinde kunnen zien. Ik ga niet focussen op wat Digweed heeft gespeeld. Hij draait uitsluitend onbekende nummers, bouwt altijd op naar een hoogtepunt en zijn techniek is feilloos. De eerste helft van zijn set was minder. Weinig afwisseling, langgerekte minimale nummers en een oppervlakkig geluid. Zou dat het publiek hebben geïnspireerd tot een massale staking? Het leek erop alsof iedereen aan het wachten was totdat het vuur aan het lot werd gezet. Gelukkig bracht hij naar het einde de Tribal & Progressive House die ik verwachtte. Zware bassen, hypnotiserende ritmes en het bovenste gedeelte van het podium dat langzaam in extase werd gebracht. Dat kan je trouwens letterlijk nemen. De hoeveelheid gekke bekken en zwetende lijven was opmerkelijk. Niks op tegen hoor, het was lachen tegen de sterren op. Al zat de muziek op het einde goed, de extravagante toestanden van vorig jaar werden niet bereikt. Ik moet wel toegeven dat ik na de House nacht van zaterdag geen cent waard was en de hele nacht hardnekkig heb geweigerd om te dansen. Wie ben ik dan om te zeggen dat er te weinig actie was? Nog even melden dat Digweed afsloot met “Rock to the beat” van Reese en Santonio, zowat het enige moment van collectieve hysterie. Wat hebben we nu geleerd? Simpel, sommige momenten moet je koesteren en niet herhalen. Volgend jaar Danny Tenaglia of James Zabiela op 10DaysOff en deze nacht is zo vergeten.

Voor uw kijk en luisterplezier:

In de concertzaal heerste er nog vrede maar geen rust want Murvin Jay had er zin in. Het eerste nummer dat ik hoorde was al meteen raak en sloot warempel nog aan op de afsluit van 2007: Beanfield met Tides (Carl Craig remix). Een nummer dat typerend was voor de set ook, want de ex-Mirano-resident zorgde voor een ruime interpretatie van de term house ... om niet te zeggen dat hij eigenlijk meer voor trendy techno -en minimalklanken koos (althans wat men tegenwoordig onder die noemer verkoopt, want puristen durven nogal eens gevoelig zijn aan dat soort termen).
Het publiek was nog niet echt talrijk maar ging er duidelijk al in mee, en Murvin zelf leek zich ook goed te amuseren en gedraagde zich als een ware entertainer “Sven Väth style”. Handjes in de lucht, schuiver even naar beneden, effectje smijten en maar gaan.

Om 1h stipt -en geloof mij op 10days is alles stipt- was het de beurt aan Osunlade. Ik twijfelde even of hij de boel volledig ging stilleggen om dan opnieuw op te bouwen maar blijkbaar had ik dat verkeerd ingeschat. Wie zijn productiewerk een beetje kent zou misschien een rustig setje verwachten, maar als dj had hij geen enkel probleem om het tempo van Murvin Jay te volgen. De sounds gingen iets dieper en vind je bij de platenboer onder de noemer oertechno (of is het rurale house). Een selectie met vooral onbekend werk werd strak in elkaar gevezen, bijna even strak als sommige van de mannen in de zaal, speurend naar bolvormige extase.
Ondertussen deed in de balzaal het duo van Zombie Zombie hun ding, onbekend terrein voor mij maar toch een leuke afwisseling. Hun sound omschrijven ze zelf als experimenteel en wie ben ik om daar iets aan toe te voegen? In een live die ook echt “live” was mengden ze jazz met beats, streepje acid erover, elektro, enz.
Ook in het talent-café werd er buiten de lijntjes gekleurd (iemand trouwens al de geslaagde “lijntjes"-campagne opgemerkt?). In het passeren hoorde ik vooral Braziliaanse en Afrikaanse ritmes, wat bij de aanwezige dames voor veel geshake zorgde. Het leuke aan het talent-café is ook dat elke dj er zijn eigen enthousiaste crew meeheeft wat altijd wel voor de nodige sfeer zorgt.

Om 3h was het in de balzaal alweer “live-time”, met Christian Prommers drumsession. Prommer bewerkt house- en technoklassiekers en heeft een voltallige band rond zich om die uit te voeren. Vooral de percussie stond centraal (die doet Prommer zelf), maar er was ook een extra-drummer en een toetsenist ... en ik kan het weten want geheel volgens de regels van de kunst werd die band ook voorgesteld. Nummers als Around the World van de Daft Punkers en Knights of the Jaguar kregen een bossa-make-over en maakten het moeilijk om stil te staan. Even maakte ik mij de bedenking: stel nu dat ik net hetzelfde geluid kon horen maar het wordt gespeeld door een dj, zou dit dan veel invloed hebben op de sfeer? Conclusie: ja. Waar zit het verschil dan? Waarschijnlijk in het enthousiasme waarmee zoiets wordt gebracht. We zien iets dat we zelf niet kunnen en die verwondering laten we merken.

Na Prommers was het opnieuw de trappen af naar de balzaal. Nog steeds evenveel trappen als de voorbij jaren, hoewel naarmate de dagen vorderen het soms lijkt of er plots een extra verdiep is tussengeschoven. Hoofdvogel Kerri Chandler ging eindelijk voor de zachtere housesound en maakte hier en daar een disco-zijsprong. Het hitjes-gehalte lag vrij hoog maar dat kwam de sfeer alleen maar ten goede want de balzaal was ondertussen vrij goed gevuld. Pilchard-toestand kwamen er gelukkig nog niet aan te pas en ook het balkon bleef vanavond dicht.

Iets voor 6h begon Red D zich samen met Lady Linn voor te bereiden om het feest af te ronden. Ik had me ondertussen naar het podium begeven, en daar ziet een allnighter toch altijd dingen die hij hangend aan een toog misschien zou missen. Linn die bijvoorbeeld net voor aanvang Red D probeert duidelijk te maken “Ma Bart ik kanne mijn eigen nie oren” (een goeie liplezer begrijpt zoiets meteen). Of de niet-gespeelde verlegenheid als de dame op een verhoog gaat staan maar merkt dat ze moeite heeft om haar kleedje niet te laten opwaaien. Maar van bij de eerste noten valt alles meteen in de plooi, en als ik zeg noten dan bedoel ik het ook letterlijk want Kerri Chandler zorgde onverwacht voor een live-begeleiding op keyboard. PURE MAGIC!

On stage vormde zich stilaan een band, want naast de Lady zag ik plots nog een kerel staan. “Oops drunkass, waar is de security dacht ik” ... showoff met biertje en peukje in de hand. Tot de onbekende een micro vroeg, kreeg, en zijn keel openzette. Ik had blijkbaar te vlug geoordeeld, want de man bleek van deftige stembanden voorzien.
Hoewel de wisselwerking perfect was, was er jammergenoeg nog een ander “detail” dat je vooraan kan volgen. Linksvoor worden de decibels gemonitored, en daar waar die bij Chandler nog richting 115 gingen kreeg Red D er amper 100 ter beschikking. Daar waar het geluid vooraan nog net doenbaar was ging het er in de zaal veel te stil aan toe, wat de sfeer achteraan ook wat nekte. Een spijtige zaak en het enige minpunt aan de set (en vooral een factor die je als dj niet in de hand hebt).

Rond 7h30 zat de avond er voor mij op, kwestie van nog wat reserve te houden voor de komende dagen, ...
enige lichtpunt: toen ik vertrok gaf de db-meter ERR aan. Er is nog hoop!

Edit 21/07: de mensen van djsounds.com zijn goed op weg om van elke dag een video te publiceren op hun website:

Eerlijk is eerlijk: van de artiesten die geselecteerd werden voor de openingsavond waren er bitter weinig die bij mij een belletje deden rinkelen. James Holden, tuurlijk, de Belgjes zoals Joachim Heldt, Cri- euh ik bedoel Snap Crackle & Pop en Steve Slight: die klonken enigszins vertrouwd maar voor de rest liet de kennis ons wat in de steek. Wie was in godsnaam Andre Laline? Ricardo Tobar zegt u?  Padded Cell? Waarschijnlijk namen die in hun genre wel wat betekenen maar over het algemeen enkel bij de incrowd een belletje deed rinkelen. Vinden we dat erg? Baneet!  Daarvoor dient zo’n festival uiteindelijk, om nieuwe dingen te leren kennen en niet immer de platgetreden paden te blijven volgen. Helaas heeft avontuurlijk programmeren een nadeel: het is verdomd moeilijk om publiek warm te maken om uit hun zetel te komen, hun geld neer te tellen en als het even kan zich laten begeesteren door wat er wordt gespeeld.

Het maakte dan ook dat de eerste dag verrassend kalm begon qua opkomst: enkel de concertzaal bleek goed gevuld maar de twee andere ruimtes bleven nagenoeg de hele nacht akelig leeg, los van de uitstekende muziek die er te horen was. Vooral de Young Talent Corner Room bleek uit te blinken door sterke muziek door talent van eigen bodem, alleen viel hun inzet in dovemansoren en werden ze schandelijk genegeerd door het publiek. Spijtig. Neem dus maar aan dat de set van Joachim Heldt oerdegelijk was -weeral- en dat Steve Slight zo snel evolueert dat de eerste echte succesrelease zit te pushen om z’n koppie te laten zien. Eigenlijk was dit het beste wat er muzikaal te horen viel op dag 1, vive la Belgique.

In de Balzaal was er ook al niemand die de moed had gehad om de trappen te beklimmen, dus The Emperor Machine stond voor een lege zaal een ijzersterke set te spelen. En bovendien met een halve verhuiswagen instrumenten en elektronische bleepende bakjes, dat we dat in deze Ableton-tijden nog mogen meemaken, pink een traan weg samen met mij, broeders.

Edoch, in de Concertzaal, voor de gelegenheid omgedoopt in de Martini room (het is natuurlijk een ander merk, maar ons sponsoren ze niet, so...) stak er wel een volkje van allerlei pluimage. Voor wie de hedendaagse trends wil volgen voor marketingdoeleinden een ideaal jachtterrein: de mensen die vroeger in t-shirts van De Puta Madre zouden gespot worden bleken nu vooral spannende shirts aan te hebben met oversized zonnebril, piekjeshaar met flink wat gel en een blik van “I own this room” op hun face. Tjah. Gelukkig bleek er ook een zeer hoge ratio mooie meiden rond te lopen zodat je de barry’s van deze wereld snel vergeten was. Meiden die bovendien lekker dansten en hoorden dat Ricardo Tobar een technische set neerpootte die het niet zozeer van muziekkeuze, maar van trucjes en effecten moest hebben. Een lekkernij voor de dj’s en ander trainspottend gespuis, maar misschien iets te wacko bij momenten voor de gemiddelde bezoeker op dat moment. In elk geval een redelijk indrukwekkend hoogstandje van deze man wiens naam ik zal onthouden, beloofd.

Maar de man waarvoor iedereen wel degelijk kwam was James Holden. Al jaren een van de groten der groten en vaste klant op de favorietenlijst van zowat elke dj die voor een dj set meer krijgt dan de waarde van een brood en een plakje kaas. Aan het oorverdovende welkomst-applaus wist je meteen dat de verwachtingen hooggespannen waren en dat de zaal snakte naar het moment waar de lont in het kruitvat zou worden gestoken. Helaas had Holden geen zin in een piratenfilm, maar nam ie rustig zijn tijd om helemaal terug van nul te gaan opbouwen. Kijk, zoals we dit jaar al van veel dj’s hebben gezien is de trend blijkbaar om vooral je eigen zin te doen en het volk straal te negeren. Ook hier stond er een volgeling van deze filosofie blijkbaar: muzikaal was de set om duimen en vingers bij af te likken, maar qua energie om het volk te doen dansen -wat een dj toch moet doen- bleef het vuur beperkt tot een waakvlammetje. Dit was een set waar veel mensen veel plezier zullen aan beleven wanneer ze de download binnensleuren en thuis beluisteren op hun fonkelende iPhone. Maar voor een feest bleek het toch iets te kabbelend te zijn en dat bracht de sfeer niet bepaald voordelen bij. Spijtig. Het gevolg was dan ook dat heel wat volk het na de eerste helft voor bekeken hield.
Misstress Barbara trok na Holden het tempo nog een flinke brok omhoog in een poging de meubelen te redden, maar helaas, de fut bleek er uit en een fijne strakke feestset strandde op een onwillig publiek.

Dag 1 was dus okee zonder veel meer. Pluspunten: de belgen in de YTC room vreemd genoeg en de aankleding van de Bacardi room (de cheque kwam net binnen) die heel erg mooi en verzorgd er uit zag: door een paar trappen aan het podium zag de zaal er meteen een stuk groter uit, de belichting was perfectie en ook de toog bleek slim uitgebreid zodat je snel bediend werd. Qua productie dus okee… als we even het typisch belgische fenomeen vergeten, nl. een slecht afgeregeld sound system. God weet waarom, maar waar je in Nederland of Duitsland op feesten nagenoeg altijd goed geluid hebt, zelfs al is het op een wei of in een metershoge raketsilo, zo heb je in België zo goed als altijd overstuurd, kapot gecompresseerde, te stil of oorverdovend luide kwaliteit te slikken. Nog een knelpuntberoep erbij: geluidstechnicus in België (m/v). Laten we hopen dat de komende dagen beterschap brengen op dat gebied, of dat ze JP van Fuse dat boeltje laten afstellen. Nog negen dagen om beter te doen. 

Last, but certainly not least, the Star Warz XL review. This one was announced as “The Insane Line up Edition”, and I couldn’t agree more! Klute, Ed Rush, Amit, AI, D-Bridge, Fierce, Skream and on and on..

Aight folks, first of all, sorry for the late review on this one, but I will never ever forget this edition. I skipped last edition due to tickets arriving too late, and I’ve heard it was quite the kinder garden, but oh no, not this time.

We arrived at The Vooruit around 1AM, and after wandering around for a bit, we arrived in the ballroom. Artificial Intelligence was doing his thing. He played some rollers and quite some funky tunes, but I wasn’t feeling it. Maybe it’s because I’m a dj myself, but he kept killing the flow with way too many breaks, I know tastes can differ, so we went for a walk again, after all, it was the XL edition, so boyscouting the Vooruit is quite normal.

When we arrived at the main room, Amit was dropping some beats, but apart from “Gatecrasher” and a few others, I find his releases rather poor & monotone..

Awesome move from One87 to book one of the biggest dubstep producers in the “smallest” room, the foyer. When we entered the foyer, Flim from SKREAM was being dropped, get ready for some dubstep skankin’! Fuckin awesome atmosphere in the foyer; small, cousy, and hot beyond imagination.

Due to sweating like a pig we decided to head back to the ballroom, Klute was finishing up his set, Hell Hath No Fury from the man himself was dropped, insane drumpatterns kind of determine Klute’s tunes, I bet that has something do to with the fact that he was a drummer in a previous life.

Now… Ed Rush’s oldschool set…

What can I say? Forget about the rest, this one just bumped up to best set of the year, no doubt about that. I said to The Nitrous: “I’m gonna go mental and de-attach this motherfucking arm like there’s no tomorrow if he opens with Konflict - Messiah”, and suddenly, the sickest and one of the best intro tunes was dropped..Jep, that one.

After that it was classic galore, Messiah was quickly followed by Bad Company - The Pulse.. He played so many known tunes, I don’t even know where to begin.. 4 days by Bad Company mixed with Stakka & Skynet - Side Effects, this one surely deserved a rewind, it got one, and yes, another one.. Other tunes in the like of Compound by Ed Rush himself in collaboration with Optical, Altitude by Stakka & Skynet, double dropped with the classic of classics: Bad Company - The Nine. We were on the edge of our seat for the entire set, anxiously waiting what tune he was going to play next. My shoulders were still soar 3 days after Star Warz.

To sum up, this was one of the best Star Warz I’ve ever been to. And it’s safe to say I wasn’t the only one

Thank you Mr Ed!

Na afloop van de vorige editie in de Paterskerk klonk het “Heer, vergeef ons onze zonden” en waren er publieke excuses omwille van het zwakke geluid.

Chapeau dacht ik bij mezelf, want wie de ballen heeft om zijn fouten toe te geven verdient ook een tweede kans. Dit weekend kwam die kans er in “De Loods” in Gent. Van Eeklo naar Gent, we naderen ... volgende stop in Destelbergen?

Het was iets voor middernacht toen een vriendelijke parkeerwachter (of was het een Piccolo?) ons de weg naar de ingang wees. Midden in de volkse buurt “Muide” staat blijkbaar een zaal die qua capaciteit ideaal is voor dit soort feesten, en na dat we de potige security waren gepasseerd was het tijd voor een kleine inspectie daarvan. Een zaal voor een 3 à 400 man schat ik, vrij hoog en met de standaardvoorzieningen (behalve een safe op de kamer) reeds aanwezig: toiletten, bar, makkelijke inkom, podium. Naar inrichting toe waren er een paar lichtbruggen geplaatst en stonden er ook 2 grote schermen naast de dj-booth. Voor de rest was er niet echt decoratie of een specifieke verwijzing naar “B”.

Voor de opwarming (hoewel we verre van koud hadden) zorgde Alain, misschien niet meteen een naam die een belletje doet rinkelen bij de meesten, maar wie de figuur een beetje kent weet dat het een muziekliefhebber is in hart en nieren. Kortom de geknipte man om de boel op gang te trekken.
Hoewel de muziek al meteen goed zat stond het volume nog iets te stil om het feest te laten losbarsten. Even socializen dus met oude en nieuwe bekenden om daarna te besluiten gezamelijk naar voor te gaan in de hoop de trommelvliezen iets harder te laten trillen.
Alain bediende zowel de meerwaardezoekers als de hitjesjagers met tracks als Go van Moby of Emotions van UNA, maar ook een oude Westbam passeerde de revue Monkey say monkey do, net als één van mijn andere all-time favorites: Mellow Man Ace met Rhyme fighter.

Rond 2h was het tijd voor de main-guest van de avond: Frank de Wulf. Bij de groentjes misschien niet zo bekend omdat hij behalve vanavond niet echt meedraait in het retro-circuit, maar het oudere volk kent als een absolute pionier ... en dat geldt misschien nog meer voor zijn producties als voor zijn dj-kwaliteiten, zonder afbreuk te doen aan die laatste. Zijn B-Sides serie onder eigen naam is legendarisch. Maar onder verschillende pseudoniemen maakte hij ook een pak tracks die bijdroegen aan de Belgische New Beat en house/techno-geschiedenis. Als ik er even bij stilsta dan zou de man zonder veel problemen een volledige set kunnen vullen met eigen nummers en zou het nog steeds “uitkiezen” zijn.
Na een intro (jep, een intro ... wordt dat nog gedaan? sooo “retro”!) ging het volume nog iets hoger en kon het dak er eindelijk af, ocharme de buren.
FDW ging meteen redelijk up-tempo met nummers als The Age of Love en D-Shake’s Yaaaah, maar wist me ook te verrassen door een recenter nummer te draaien van Laurent Garnier, The sound of the big Babou als ik me niet vergis (recent naar Yoko Ono normen bedoel ik). Het hoogtepunt van de set was zonder twijfel de FDW-remix van über-raveclassic Dominator. Een remix die het origineel evenaart, en dat is vrij zeldzaam.
Het dieptepunt? Dat de set tegen 3h15 al gedaan was, wat ik maar moeilijk kan begrijpen gezien het diepere werk nog niet aan bod was gekomen (laat staan New Beat) en het de eerste keer was dat Yoko Ono er voor koos om met een guest “met naam” te werken.

Dj en organisator Dobbels stond klaar om over te nemen en ging meteen iets harder te werk met een paar -althans voor mij- onbekende nummers. Jammergenoeg staat onbekend niet altijd synoniem met goed. Of lag het aan het geluid dat de sfeer in elkaar zakte?
Net als bij vorige edities draaide Dobbels met een (Hercules?) console en opnieuw bleek dit een verkeerde keuze. Als ik één raad zou mogen geven: hou de console voor thuis of leer werken met platendraaiers/cd-spelers/FinalScratch/… een systeem dat niet voor vervorming zorgt, tenzij de kwaliteit van de mp3’s niet bijster goed is.
Of als ik nog een tip mag geven, en dat meen ik: wordt VJ! Als er één ding is dat me echt zal bijblijven van deze editie dan zijn het wel de beelden die de organisatie had uitgekozen, werkelijk een trip down memory lane met Jambers, Confetti’s, VDB, razzia’s, Ron Hardy, BRT, de oude Volkswagen-politiecombi’s, Grace Jones en nog zoveel meer. Hier was duidelijk veel tijd en moeite in gestoken.

Na een korte set van Dobbels nam Frank de Wulf het roer opnieuw over en trok zo de boel weer op gang. De sfeer was meteen terug dankzij een “helder” geluid en even hadden we de hoop dat hij misschien wel tot de sluiting ging draaien ... maar dat bleek tevergeefs want na een 20-tal minuten verdween de kadans opnieuw om plaats te maken voor een “brood zonder gist” geluid.

Rond 4h30 hielden we Yoko Ono voor bekeken. Het was een aangename avond geweest, maar geen “best party ever” zoals ooit werd beloofd. Voor herhaling vatbaar, maar niet meer aangeduid met stip in de agenda de volgende keer tenzij er opnieuw een paar verstandige lessen worden getrokken want het was in elk geval terug beter dan de vorige editie.

Ergens verderop in ons grote dorp genaamd “Gent” speelden Tomaz en Steve Cop een back2back, wie weet viel daar nog wel een classic uit de boom ...

Link: Boccaccio op Wikipedia (geschiedenis).

Was het op weg naar Amsterdam nog oude wijven aan het gieten, dan was het op Spaarnwoude zelf lekker droog gebleven. Soms heb je een beetje magie nodig op een festivaldag en de goden waren Awakenings goedgezind. Waarschijnlijk (zonder twijfel) had dat veel te maken met de vlekkeloze organisatie van deze jongens: alhoewel er tiendduizenden mensen rondliepen was het nergens echt aanschuiven en de set van Ricardo Villalobos niet meegerekend was het ook nergens drummen. Een dikke pluim voor het geluid en de indrukwekkende (belgische!) tentenbouwer ook. Decor was sober maar mooi afgewerkt met videoschermen en wat maffe figuren hier en daar opgehangen (ik heb het even niet over het publiek, maar op de opblaaspoppen in de zaal). In de eerste tien minuten hadden we al een aantal keer de magische woorden “damn-waarom-zien-en-horen-we-dit-niet-in-belgië” uitgesproken, dus het was heel goed geregeld allemaal. Ook leuk gevonden: het kleine portemonneetje die iedereen kreeg met daarin oordopjes en een timetable. Niiiiiiiiiiiiiiiiiiice!!! Neem daar een voorbeeld aan, euh, rest van de organisatoren!

But anyway!  On to the party, en aangezien de schranzers het dichtste bij de ingang zaten dropten we daar maar binnen. Gayle San bleek op dat uur al goed wakker en shakete haar bevallige kont al op stevige beats die nog op een genietbaar tempo erdoor werden gejaagd. Best okee dus.
In de tent ernaast echter hadden de “awakeningers” -ik vind het ook maar uit- er niets beter op gevonden dan een flinke portie van detroit’s finest na elkaar te zetten. Stacey Pullen was op dat moment bezig en hoewel er nog veel mensen aan’t aankomen waren zat de keet al heel goed gevuld. Een zichtbaar zich amuserende Pullen zette een heel puike set neer, met de occasionele bekende hit maar netjes gemixt en zeer aanstekelijk gebracht. Helaas, mijn oog viel op het tabelletje en op de naam Karotte, dus het werd tijd om de frankfurter eens te gaan checken.

Karotte dus. Alhoewel hij een van de populairste duitse dj’s van het moment is heeft ie waarschijnlijk evenveel fans als tegenstanders. En afgaande op wat ie op Awakenings liet horen is het wel begrijpbaar: het is best leuke muziek, maar het kwam niet echt over en iedereen voor hem stond maar wat te keuvelen en van z’n biertje te nippen. Zelf had ie er best wel gute laune -of hoe schrijf je dat- in, maar het was iets te doorsnee allemaal om er de rest van de line-up voor opzij te laten liggen. Dus… tijd voor een natuurwandeling naar een ander deel van het -lichtjes immense- spaarnwoude.

En daar stond een tent wat plompverloren naast een klein vijvertje te staan, en Terrence Fixmer deed z’n best om meer dan een geeuw te produceren bij het publiek. Goeie poging, maar oersaai. What happened met die gozer die “Out Into Space”, Wagon Voller Geschichte” of “Electric Vision” loeihard tegen onze smoel katapulteerde destijds?  Het klonk anno 2008 als een waterverf-versie van zichzelf, driewerf helaas want de man blijft toch een beetje een held.

Gelukkig liep z’n set ten einde, zodat Stefan Bodzin & Huntemann al snel overnamen. Nou ja, hun set was zo’n beetje zoals hun platen: de eerste die je het hoort is echt leuk, maar ze maken al jaren dezelfde plaat en ook voor hun dj-set bleek dat zo’n beetje het recept: steeds dezelfde donkere elektrohouse melodie, filterje in break, climaxje met veel ruis, en weer door naar de volgende plaat met donker elektrohouse melodietje, filtertje in break, cli… ah, you get the point.

Het voordeel van zo’n festival is dat je meteen iets anders kunt opzoeken, en dat bleek dan maar Gregor Tresher & Monika Kruse te zijn. The Beauty & The Beast als het ware. Het beest droeg eigenlijk het beste (zoniet als enige) bij aan een genietbaar setje op een knoert van een buitenpodium. Tresher was zijn eigen sympathieke zelve, moeiteloos mixend, champagneglaasje drinken en wat bekken trekken tegelijk, echt een genot om hem bezig te zien. Helaas waren ze met twee en Fraulein Kruse was net de tegenpool van Tresher: stond zich zichtbaar te vervelen behalve als ze even -totaal fake- een lachje naar het publiek stuurde of routineus eens met de handen zwaaide, maar voor de rest zag je duidelijk dat ze niet in haar sas was. Het was aan de “mix” te merken ook, een topdj die pas na drie volle minuten in een plaat door heeft dat de bass compleet dicht staat… Je kan je afvragen of Kruse er staat voor haar kunde of haar snoetje, maar ach, de zon was erdoor gekomen en de ‘ollanders kwekten niet maar dansten, dus het kon effe allemaal geen kwaad en voor een halfuurtje was het zeer fijn.

Mijn vrouw is een fan van Kenny Larkin dus veel tijd hadden we alweer niet om naar die tent te hollen. Larkin is Larkin: een producer buiten categorie, maar als mixwonder zal ie wel nooit veel potten breken. Ook hier was het weer typisch Larkin: vreselijk foute mixes en een geklooi met de effectenbak op de pioneer, maar hij brengt z’n setje met fijne muziek doorspekt met wat detroit hits waardoor je die man alles vergeeft zodra ie een van z’n eigen classics erdoor jaagt. Mag je zoiets noblesse oblige heten? Ik dacht het wel.

Maar echte adelstand, dat krijg je door er hard voor te werken en er altijd te staan. Je bent een muzikaal wonderkind die de mosterd haalt bij een fabelachtige kennis van latijns-amerikaanse muziek, die je op magistrale wijze een kleedje aan meet van diepe beats en vaak kwartierlange loops en hooks. Je bent als producer ongeëvenaard in het maken van de mooiste basslijnen en de mooiste kicks die pas echt tot recht komen op de beste geluidssystemen ter wereld. Je bent een nooit slapende party-machine die pas na de vijfde after van de week even slaapt op de bank van een flatje van een zoveelste vriend in een zoveelste land. Je bent God. Je bent Ricardo Villalobos. Als dit niet de man was waarvoor de helft van de mensen gekomen waren, dan zal het toch niet veel gescheeld hebben. De -toch serieus grote- ruimte voor het podium zat zo vol als een ei en Villalobos ging er al meteen flink tegenaan. En godver de godverdorie de godver dat die plaat nog moet uitkomen, maar toen ie “Trumpet” van SIS erdoor jaagde leek de zon even dubbel zo hard te schijnen en het publiek -dat tot dan vrij mak was gebleven- smeet zich eindelijk volledig los. Onthou die plaat jongens en meisjes: zodra ie uit is wordt het een hit zonder weerga.

Helaas werd het net ietsje te druk en bovendien was er nog een blikje “Detroit legende” opengetrokken, dus we verkastten naar Derrick May. Een beetje controversieel, vaak een van die gasten die iets te ver gaan in hun “vroeger was het beter en alleen wij van detroit zijn goed” verhaal, maar hier zette ie de puntjes op de i en ramde de balpen vervolgens keihard door het blad. Wat. Een. Set!  Derrick May was in grote doen, en speelde een perfecte set met veel platen die meteen overtuigend duidelijk maakten dat techno nog altijd even spannend kan zijn als jaren geleden. Het tempo werd naar het einde toe serieus de hoogte ingejaagd en als een van de eersten van de dag wist May echt de zaal van de eerste tot de laatste rij mee te krijgen. You ruled, Mr. May. You ruled ‘em all.

Na een korte stop tegen beter weten in bij de schranz-toestanden van Marco Remus & Ramon Remus (twee uitlaten voor de prijs van een, ja sorry, kon het niet laten) zijn we dan maar terug gevlucht naar Kevin Saunderson die een gesmaakt voorsmaakje afleverde voor z’n KozzMozz-setje later op deze avond. Ik denk dat ie sowieso beter tot z’n recht zal komen in de gezellige Vooruit. Na z’n setje dan maar richting België gereden, want zoals gezegd: KozzMozz staat nog op het menu vanavond dus we moesten op tijd terug zijn in ons Land Van Slechte Autosnelwegen.

Awakenings was zeker de moeite waard om de trip naar Amsterdam te maken. Organisatorisch hoef je de Hollanders niks meer te leren en je merktte dan ook aan alles dat dit een promotor was die jarenlange ervaring heeft met feesten op grote schaal. Het geluid was in de overdekte ruimtes gewoonweg perfect en ook de openlucht-podia klonken zuiver -maar iets stiller- ondanks de strakke wind.
Het enige negatieve lag em eigenlijk in de grootte van heel het gebeuren, vreemd genoeg. Spaarnwoude is zo immens groot dat je als dj dan ook een serieuze mensenzee voor je ziet. En als je dan niet zo’n harde stijl hebt, dan krijg je die massa dus vrij moeilijk in beweging. Het gevolg was dat het wiebelgehalte dan ook vrij hoog lag tijdens de setjes van bepaalde dj’s, ondanks het feit dat ze wel puike sets neerzetten. Dan prefereer ik toch de relatief kleinschalige locatie van Blauer See of Merkwuerdiges Verhalten.
Maar ach, dat is detailkritiek. De zon brak door na een ochtend vol stortregens, de muziek was okee en je drank vlot te krijgen en zeer betaalbaar, dus waarom zou je erover klagen. Zo’n festival is nu eenmaal ideaal om je lekker van niks aan te trekken en gewoon een dagje te spenderen met je favoriete artiesten. En dat hebben we dan ook met plezier gedaan en Awakenings was z’n geld en de reis dubbel en dik waard. De terugreis hebben we afgelegd met een gelukkige grijns op onze tronie, dus: respect!

Duitsland mag dan al bij oudere Belgen een bedenkelijke reputatie hebben, de jongere generaties weten beter. Sinds meer dan een decennium geldt het germaanse bundesland als dé plaats waar het qua feesten gebeurt. Steden als Berlijn en Frankfurt geven de kadans aan in alles wat maar hip en trendy is, en uit heel de wereld stromen getalenteerde artiesten naar duitsland, aangetrokken door de roemrijke eeuwigdurende feesten, afters, after-afters en clubs die nooit lijken te stoppen, terwijl taalrijke labels en dj’s nonstop voorzien in nieuwe beats voor de massa. Maar ook in Keulen roeren zich beats uit het Wald: Blauersee geldt al enige jaren als een van de kroonjuwelen van dat duitse uitgaansleven. Uiteraard vanwege de unieke locatie, doordat het wordt georganiseerd door de ultrahippe Tribe House crew, maar ook door z’n zeer relaxte sfeertje en uitgelezen line-ups. Willkommen am Blauer See!

Op nauwelijks anderhalf uur van Antwerpen en twee uur van Amsterdam is het geen toeval dat het feest ondertussen ook door veel Belgische en Nederlandse bezoekers gekend èn geliefd is. En toch is dit niet echt een mega-bedoening à la Nature One of SonneMondSterne: de line-up blijft meestal heel beperkt en met slechts twee dansvloeren mag Blauer See naar duitse normen eerder bescheiden genoemd worden. Wat dan ook bijdraagt aan de sfeer: geen opgefokte mensen of horden toeristen hier, wel een -naar schatting- 3000 mensen die komen voor hun muziek en hun favoriete dj’s: Raresh, Marco Carola, Steve Bug, Tobias Becker, Daniel Taylor, Opperpriester van de goede smaak Ricardo Villalobos, maar vooral voor de God van Deutschland: Sven “Papa” Vath.

De middag was net ingezet toen Tobias Becker al goed de sfeer erin hield op de main stage, gelegen in een prachtige natuurlijke “bühne” of theater. Het moet gezegd: ook al staan de duitse party people moederziel alleen op een dansvloer, dan nog dansen ze gedrevener dan eender welke volle zaal elders. Het gevolg was dan ook dat Becker met z’n vettige deep minimal al heel wat respons kreeg, en je voelde iedereen gezapig op toeren komen. Nou ja, de kerel heeft dan ook een stamboom die mag gezien worden, als productiepartner van Gabriel Ananda en tracks op Platzhirsch. Edoch!

Maar zo ongeveer een uurtje later was de man aangekondigd waarvoor we de trip hadden gemaakt: Raresh dus. Roemeens wonderkind en protégé van de grote Ricardo Villalobos. Gekend voor een eigen stijl waar alles draait om blinkende nieuwe beats met stokoude tekhouse verweven. Hij zette op Forbidden Fruit de keet in vuur en vlam en ook op BlauerSee zette hij een degelijke set neer in z’n typische stijl. Minder indrukwekkend als in de Silo perhaps, maar toch nog mijlenver bovenuit de meeste dj’s en qua persoonlijkheid met voorsprong de sympathiekste dj die je kunt voorstellen. Respect. Grappig was wel hoeveel belgen en nederlanders de dansvloer in namen zodra Raresh begon te spelen. Als dat een omen is voor z’n nakende passage in Fuse eind augustus, dan gaan we een mooie avond tegemoet.

To choose is to lose. Een bumpersticker-slogan van jewelste, maar wel eentje die waarheid bevat. Zo ook op Blauer See. We kozen ervoor om Raresh even te verlaten voor het optreden van Sven Vath op de main stage. Vath heeft in Duitsland zo’n beetje de status bereikt waar waarschijnlijk niemand nog in de buurt kan van komen: al van een halfuur voor het begin van z’n set stonden mensen reikhalzend uit te kijken naar hem en telkens ie even zich liet zien in de backstage steeg een geroep en gefluit op. Dus toen hij uiteindelijk de decks overnam van Carola steeg een gehuil en geroep op alsof de opgebouwde spanning in een bruuske beweging naar boven kwam. Vreemd genoeg nam Vath zijn tijd, en begon doodleuk met een kwartiertje diepe trance die na de superset van Carola helaas de sfeer als een vlieg verpletterde. Het was lang geleden dat ik Vath nog had gehoord, wel, ik weet niet wat ik er van moet denken eerlijk gezegd, maar anno 2008 is Vath bigger then ever, maar qua dj kon hij me niet (meer) bekoren. Dus dan maar snel naar Raresh teruggegaan waar de vloer nu helemaal loos ging.

Wie dj is en de laatste jaren geen enkele release heeft gekocht of gespeeld van het Poker Flat label is zeker een jumper of een ander smakeloos individu. De man achter dit label, begenadigd producer, uitmuntend dj en sympathieke mens Steve Bug mocht na Raresh dus floor two bespelen. En dat deed ie dan ook meer dan perfect, ondanks wat technische trubbels in het begin van z’n set. Een stuk droger dan de vorige keren dat ik hem had gehoord, muzikaler gedurfder ook, en met heel wat nieuw materiaal die de oortjes deed spitsen. Lang leve Steve Bug.

Afsluiter Ricardo Villalobos… hebben we niet meer gezien, omdat we helaas op tijd thuis moesten zijn voor arbeidsverplichtingen. Maar als we de achtergebleven vrienden mogen geloven, dan was Ricardo buitengewoon goed. We houden hem tegoed voor komende zaterdag op Awakenings.

Kortom: Blauer See is een pracht van een manier om een zondagnamiddag te spenderen. Het is dichtbij, het is muzikaal een topper en het is gewoon heel erg relaxed. Voeg daarbij het lichtelijk gestoord duitse publiek dat varieert van bloedmooi tot ronduit ranzig, van smaakvol tot afzichtelijk getatoeëerd, van laidback tot waanzinnig extravagant,… Het is een bonte verzameling van heel verschillende mensen die toch samen feesten en een worden met duizenden andere gelijkgezinden. Dat alleen al maakt het de moeite waard om de korte trip naar Ratingen te maken. Aan te raden dus.