18/07/2008 10 Days Off 2008 - Dag 01

Eerlijk is eerlijk: van de artiesten die geselecteerd werden voor de openingsavond waren er bitter weinig die bij mij een belletje deden rinkelen. James Holden, tuurlijk, de Belgjes zoals Joachim Heldt, Cri- euh ik bedoel Snap Crackle & Pop en Steve Slight: die klonken enigszins vertrouwd maar voor de rest liet de kennis ons wat in de steek. Wie was in godsnaam Andre Laline? Ricardo Tobar zegt u?  Padded Cell? Waarschijnlijk namen die in hun genre wel wat betekenen maar over het algemeen enkel bij de incrowd een belletje deed rinkelen. Vinden we dat erg? Baneet!  Daarvoor dient zo’n festival uiteindelijk, om nieuwe dingen te leren kennen en niet immer de platgetreden paden te blijven volgen. Helaas heeft avontuurlijk programmeren een nadeel: het is verdomd moeilijk om publiek warm te maken om uit hun zetel te komen, hun geld neer te tellen en als het even kan zich laten begeesteren door wat er wordt gespeeld.

Het maakte dan ook dat de eerste dag verrassend kalm begon qua opkomst: enkel de concertzaal bleek goed gevuld maar de twee andere ruimtes bleven nagenoeg de hele nacht akelig leeg, los van de uitstekende muziek die er te horen was. Vooral de Young Talent Corner Room bleek uit te blinken door sterke muziek door talent van eigen bodem, alleen viel hun inzet in dovemansoren en werden ze schandelijk genegeerd door het publiek. Spijtig. Neem dus maar aan dat de set van Joachim Heldt oerdegelijk was -weeral- en dat Steve Slight zo snel evolueert dat de eerste echte succesrelease zit te pushen om z’n koppie te laten zien. Eigenlijk was dit het beste wat er muzikaal te horen viel op dag 1, vive la Belgique.

In de Balzaal was er ook al niemand die de moed had gehad om de trappen te beklimmen, dus The Emperor Machine stond voor een lege zaal een ijzersterke set te spelen. En bovendien met een halve verhuiswagen instrumenten en elektronische bleepende bakjes, dat we dat in deze Ableton-tijden nog mogen meemaken, pink een traan weg samen met mij, broeders.
Edoch, in de Concertzaal, voor de gelegenheid omgedoopt in de Martini room (het is natuurlijk een ander merk, maar ons sponsoren ze niet, so…) stak er wel een volkje van allerlei pluimage. Voor wie de hedendaagse trends wil volgen voor marketingdoeleinden een ideaal jachtterrein: de mensen die vroeger in t-shirts van De Puta Madre zouden gespot worden bleken nu vooral spannende shirts aan te hebben met oversized zonnebril, piekjeshaar met flink wat gel en een blik van “I own this room” op hun face. Tjah. Gelukkig bleek er ook een zeer hoge ratio mooie meiden rond te lopen zodat je de barry’s van deze wereld snel vergeten was. Meiden die bovendien lekker dansten en hoorden dat Ricardo Tobar een technische set neerpootte die het niet zozeer van muziekkeuze, maar van trucjes en effecten moest hebben. Een lekkernij voor de dj’s en ander trainspottend gespuis, maar misschien iets te wacko bij momenten voor de gemiddelde bezoeker op dat moment. In elk geval een redelijk indrukwekkend hoogstandje van deze man wiens naam ik zal onthouden, beloofd.

Maar de man waarvoor iedereen wel degelijk kwam was James Holden. Al jaren een van de groten der groten en vaste klant op de favorietenlijst van zowat elke dj die voor een dj set meer krijgt dan de waarde van een brood en een plakje kaas. Aan het oorverdovende welkomst-applaus wist je meteen dat de verwachtingen hooggespannen waren en dat de zaal snakte naar het moment waar de lont in het kruitvat zou worden gestoken. Helaas had Holden geen zin in een piratenfilm, maar nam ie rustig zijn tijd om helemaal terug van nul te gaan opbouwen. Kijk, zoals we dit jaar al van veel dj’s hebben gezien is de trend blijkbaar om vooral je eigen zin te doen en het volk straal te negeren. Ook hier stond er een volgeling van deze filosofie blijkbaar: muzikaal was de set om duimen en vingers bij af te likken, maar qua energie om het volk te doen dansen -wat een dj toch moet doen- bleef het vuur beperkt tot een waakvlammetje. Dit was een set waar veel mensen veel plezier zullen aan beleven wanneer ze de download binnensleuren en thuis beluisteren op hun fonkelende iPhone. Maar voor een feest bleek het toch iets te kabbelend te zijn en dat bracht de sfeer niet bepaald voordelen bij. Spijtig. Het gevolg was dan ook dat heel wat volk het na de eerste helft voor bekeken hield.
Misstress Barbara trok na Holden het tempo nog een flinke brok omhoog in een poging de meubelen te redden, maar helaas, de fut bleek er uit en een fijne strakke feestset strandde op een onwillig publiek.

Dag 1 was dus okee zonder veel meer. Pluspunten: de belgen in de YTC room vreemd genoeg en de aankleding van de Bacardi room (de cheque kwam net binnen) die heel erg mooi en verzorgd er uit zag: door een paar trappen aan het podium zag de zaal er meteen een stuk groter uit, de belichting was perfectie en ook de toog bleek slim uitgebreid zodat je snel bediend werd. Qua productie dus okee… als we even het typisch belgische fenomeen vergeten, nl. een slecht afgeregeld sound system. God weet waarom, maar waar je in Nederland of Duitsland op feesten nagenoeg altijd goed geluid hebt, zelfs al is het op een wei of in een metershoge raketsilo, zo heb je in België zo goed als altijd overstuurd, kapot gecompresseerde, te stil of oorverdovend luide kwaliteit te slikken. Nog een knelpuntberoep erbij: geluidstechnicus in België (m/v). Laten we hopen dat de komende dagen beterschap brengen op dat gebied, of dat ze JP van Fuse dat boeltje laten afstellen. Nog negen dagen om beter te doen.

Foto's van dit event: