15/11/2008 I Love Techno @ Flanders Expo, Gent

De organisatoren zal het dus worst wezen: elk jaar zorgt de controverse èn het enthousiasme voor uitverkochte zalen en mag je er donder op zeggen dat half Europa vertegenwoordigd is onder de 35000 aanwezigen. Na 5 jaar afwezigheid deze jongen dus ook terug daar. Reportje? Muziek! Schreeuwen! Lachen! Plezier! Tetten! Bier! Hollanders! Hamburgers! GSM’s! Voila, de korte inhoud heb je al.

I Love Techno is meer dan ooit in dezelfde categorie beland als de zomerfestivals. Maar dan binnen. Al bij het aanschuiven aan de ingang valt op hoe divers het volkje is en het is bepaald indrukwekkend van hoe ver sommigen zijn gekomen om dit feest mee te maken. Als belg sta je er wat van te kijken, maar dat is natuurlijk eigen aan ons volkje: we zijn ILT zo gewoon gaan vinden dat we er niet meer van opkijken. Rondom mijn wagen stonden zwitserse, nederlandse, duitse, spaanse en portugese (!) nummerplaten. Indrukwekkend.
Dat volkje haal je er vreemd genoeg ook vrij gemakkelijk uit: simpel t-shirt van kozzmozz of I love techno? Belgisch. Mannen met armen als staalkabels en vrouwen met tattoos groter dan een schilderij van de gebroeders Van Eyck? Duits. Bruingebrande mannen met teveel gel en een zonnebril op het hoofd (niet voor hun ogen)? Italianen!  Vrouwen met heel weinig kleren en belachelijk fluo ondergoed en fluo pruik? Hollands. vrouwen van meer dan 1m75 en mannen van meer dan 1m85? Hollands. Luidruchtig en vooral hard bezig met proberen opvallen voor een van de cameraploegen? Hollands!  Op de brancard vanaf 20u30 met uitpuilende ogen en zwetend als een rund? Belgisch. Op de brancard maar zat? English my boy. Enzovoort.  Wir sind allen Brüder.

Maar het gaat uiteindelijk om het feest, en dit feest is qua omvang simpelweg een stad op zichzelf. Bij het aankomen is een kleine verkenningsmissie uiteraard verplicht, dus op naar de zes zalen. I Love Techno heeft een -hardnekkige- reputatie voor wat de aankleding en geluid betreft, maar het moet gezegd dat het veel is verbeterd. Vooral de green room was af: de laser, de strobos en de massaal aangesleepte lichtshow waren simpelweg perfect en daar kwam nog bij dat de sfeer en muziek al van bij het begin helemaal goed zat: Matthew Hoag was the name: spijkerharde minimaltechno met een vette techno-onderlaag is the game. Hij mocht Umek vervangen maar ik denk dat weinigen die hebben gemist: Hoag had al snel de hele zaal mee en de lichtman kon zich helemaal in het zweet werken om zijn muzikale bochten bij te houden. De toon was gezet. De man erna, Felix Kröcher, was voor mij echter de man van ILT: zelden een dj gehoord die zo messcherp kon mixen, zo’n zalige platenkeuze ertegenaan gooide en tegelijk erbij stond alsof het allemaal vanzelf ging. Deze mogen ze nog veel naar ons land halen, want dit was degelijkheid ten volle. Magisch.

Minstens 3/4den van de aanwezigen probeerde meteen in de Orange room te raken, met als gevolg dat de zaal al vroeg gesloten werd wegens “vol”. Daar bleken de jongens en meisjes van het Ed Banger label post te hebben gevat. Waarom iedereen daar wilde zijn was het grote mirakel: vreselijk slechte muziek gespeeld door dj’s die het verschil niet kennen tussen een wortel en een platenspeler was het recept waarvoor iedereen warm liep blijkbaar. Af en toe een booty hitje hier, een fidgethitje daar,... Zeer bizar.  Enkel voor Mehdi ben ik nog even terug gaan kijken in die zaal want die was op Pukkelpop zo slecht dat het wel een off-day moest gewest zijn. Helaas. Ook op ILT was hij even genietbaar als het ontzenuwen van een tand zonder verdoving. Doe me eraan herinneren nooit nog een feest te bezoeken waar Ed Banger op staat.

De zaal die mij op papier het meest aansprak was de yellow room: Audion, uber-schallplattenmeister Marco Carola en de afdeling fijne platenruiters van Minus allemaal samen: dit kon alleen maar goed aflopen. Bovendien was Minus er met het Contakt concept: 10 weken denkwerk was eraan vooraf gegaan en dus waren de Hawtinezen met niets minder dan werelddominantie voor ogen naar Gent afgezakt. De magische Cube was de blikvanger van dat alles: een kubus met LED’s bezet waar -zo beloofde de promotekst- iedereen interactief kon mee communiceren. De kubus bleek helaas een piepklein ding te zijn die bovendien al sterallures had: zo’n twintig mensen met flashy gsm’s waren maniakaal aan het proberen verbinding te maken maar de Heilige Kubus gaf niet thuis.
Audion was bezig dus de cube werd snel opzij geschoven. Slome, diepe beats bubbelden door de immense hal en de sfeer was dan ook niet echt dattem. Het zou ook nog relatief kalm blijven tijdens Carola z’n set, die nogthans flink z’n best deed, maar duidelijk z’n stijl beter kan overbrengen op een broeierig openair festival in Duitsland dan op een betonnen bunker in België. Puike set, bij momenten sfeer, maar toch niet zoals gewoonlijk. Het Contakt-gedoe leverde heel wat hype op en veel geroep en getier simpelweg omdat de stars van de minimal op het podium stonden, maar muzikaal gezien werd nooit echt duidelijk wat er nu zo baanbrekend aan was. Wat trouwens ook de vraag deed opborrelen waaom dit niet in de Vooruit kon tijdens het 10daysOff festival… Persoonlijk vind ik Heartthrob, Hawtin en co. stukken beter als ze elk apart hun ding doen, maar dat neemt niet weg dat het bij momenten ook heel leuk was. Misschien hebben ze onbedoeld de verwachtingen te hoog doen toenemen. Het zegt veel over de status van het label anno 2008.

Red Room baby. Helaas was ik net te laat om Double U Jay te horen spelen, altijd fijn om een young talent te ontdekken op zo’n gigantisch event. Dusty Kid was al begonnen dus. En het was goed. Geen idee hoe je z’n stijl moet omschrijven, maar het klonk als toegankelijke minimal of zelfs een beetje tech house. Whatever het vakje is, het klonk zalig!  De aanwezigen lustten er ook wel pap van getuige de sfeer die eigenlijk meteen goed zat. Na hem speelde Berghain corifee Marcel Dettman: zijn typische stijl van dubby beats met vette knipogen naar detroit en oude house was op z’n zachtst gezegd een ietwat vreemde keuze voor een enorme hall. Maar ach, het moet niet altijd even makkelijk zijn, en het volkje lustte het wel, zij het iets kalmer dan in de andere zalen.
Tijdens Pierre zijn set ben ik nog eens terug gaan kijken en dat was zoals gewoonlijk dik okee van onze Fuse-meester. Dave Clarke was echter DE big kahuna van de Red Room en de zaal vulde zich dan ook razendsnel. Of je Clarke nu graag hoort of niet, de man past ondertussen zo natuurlijk bij ILT als worteltjes bij erwtjes. Een must voor wie de ‘echte’ techno nog kent, en het was dan ook grappig dat heel wat ouder publiek plots was verzameld in de zaal van gouwe ouwe Dave. Het is niet meer mijn ding, maar het deed toch goed om hem nog steeds als weleer te zien “gas” geven. Respect.

De Blue Room leed de hele avond een beetje onder het populariteitssyndroom: een mierennest van jewelste aan de ingang -ook al door de Belgacom stage die in de weg stond, en vreselijk slechte muziek bleirde de hele avond- en een line-up waar iedereen wel op z’n minst iets van wou zien. Hot Chip zien er uit als een klas leerling-ingenieurs en zingen bij momenten zo vals dat het zeer doet, maar toch was hun optreden tijdens sommige nummers van een andere planeet. Gitaren op ILT blijven een raar zicht, maar het werktte. Hoe je dansmuziek zo breekbaar kunt doen klinken bij momenten, het is mooi om te zien. De rest van de Blue Room heb ik feestelijk laten voorbij gaan, een mens moet helaas keuzes maken, zeker met al die zalen.

Maar toch verdient de Chill Out een aparte vermelding: niet alleen zag het er buitengewoon sfeervol uit, maar de sponsors allerhande hadden ook wel iets leuks voorzien aldaar: de mensen van Booka Shade -bijgestaan daar heel wat andere mensen van het Get Physical label- stonden heerlijk dichtbij te prullen met de nieuwste Nokia telefoon waar je blijkbaar ook mee kon mixen.  Het leuke was dat je eens heel dichtbij de heren kon staan en hen gewoon een hand kon geven of iets vragen, meestal staan dj’s op dergelijke events een fikse 10 meter weg achter afsluitingen en op podia die je een stijve nek bezorgen. Zo niet bij Booka Shade, ze waren ook niet te beroerd om een praatje te slaan tussendoor, waarvoor hulde. Jammer genoeg voor Nokia stond je helaas ook dicht genoeg om op een bepaald moment een van de Booka’s een welgemeende “Scheisse!” te horen roepen richting de gsm die blijkbaar niet deed wat hij moest. Of er kwam net een sms binnen van z’n moeder. Who knows.

I Love Techno is na 14 edities nog altijd een feest waar je ooit eens moet geweest zijn. Hele wat van de oude pijnpunten qua organisatie waren aangepakt (toiletten, vestiaire) en de organisatie is buitengewoon professioneel geworden na al die jaren. Dat het geluid niet overal even goed was zal wel altijd een heikel onderwerp blijven, maar daarin gaat de betonnen Flexpo-bunker ook niet echt vrijuit. Het is gewoon een feit dat ILT voor elk wat wils brengt en dat iedereen die dansmuziek kan apprecieren er wel iets zal te horen krijgen wat ie kan smaken. Verwacht geen revolutionaire vernieuwing op ILT, maar dat is ook nooit de bedoeling geweest. Wel een staalkaart brengen van de huidig populaire stromingen. En dat is zeker gelukt, wat de techno-fans van het eerste uur ook mogen denken. De naam dekt misschien de lading niet (meer), maar dansmuziek is nog altijd springlevend en events als ILT zijn de gelegenheden waar de dj’s en producers van de toekomst hun eerste stappen zetten naar een mogelijke toekomst in de muziekwereld. Als dat geen waarde heeft, dan weet ik het ook niet meer.

Foto's van dit event: