26/08/2008 26 & 27 July - Tomorrowland 2008

Wachten is onvermijdelijk tijdens een festival. Voor drank, parking, camping, inkom of op vrienden. Wachten valt niet mee als het 28° Celsius is. Tijdens Tomorrowland beukte de zon twee dagen genadeloos in op onze doorgaans bleke huid. Maanden geen zon gezien maar vorig weekend genoeg gehad voor de rest van de zomer. Zaterdag aangekomen rond 13u, om 15u30 murw naar het festival gependeld. Niet zonder de eerste indrukken van het publiek op dit festival. Geen alternatieve rockers met lange haren of emo-meisjes. Wel een overvloed aan hippe zonnebrillen, piekjeshaar, spannende topjes, blote basten of hoge hakken. Ja, zelfs hier waagden enkelingen zich aan elegant doch halsbrekend schoeisel. Buiten de obligate lawaaimakers – Hebt u ooit al een megafoon meegenomen? Onze buren hadden er wel een bij – geen last gehad op de camping. Die was wel duur voor twee dagen en de watervoorziening was een ramp. Dat kan alvast beter.

Het recreatiedomein De Schorre is een fantastische plek om een dergelijk festival te organiseren. Vijvers, bossen, heuvels, strand en plek genoeg om acht of negen muziekstijlen per dag te programmeren. Dat Tomorrowland wegens het natuurdomein al rond middernacht eindigt, is een nadeel. Het was efficiënt geweest om ’s nachts verder te kunnen feesten als het afkoelt. ID&T had er wel alles aan gedaan om het ons gezellig te maken. Hangmatten, een zwembad, veel zitplaatsen, visuals en grote circustenten.

26.07.2008

Eenmaal op het domein aangekomen zijn we eerst gaan uitpuffen op het strand met Zander VT op de achtergrond. Dag één stond namelijk in het teken van BPitch Control en Psychedelische Trance. De Limburgse Psytrance organisatie Back 2 Basics had een mooie plek toegewezen gekregen met uitzicht op het domein. Resident Norion was er voor enkele mensen een sterke set aan het draaien. Rollende baslijnen, zweverige melodieën en die typische decoratie, het was daar goed vertoeven. Na een tijdje kwam Yahel tevoorschijn met een compagnon op elektrische gitaar. De Israëliër is in bepaalde kringen een superster en heeft op de meeste grote evenementen gespeeld. De combinatie van intense riff’s en hypnotiserende Trance zorgde voor het eerste hoogtepunt. Yahel weet hoe hij een publiek moet bespelen. Ondanks de hitte was het ondenkbaar om niet te dansen.

De volgende op onze lijst stond aangekondigd als Defected’s Very Special Guest. Todd Terry was enkele maanden geleden nog te gast in de Leuvense Silo, waar hij één van de beste House sets van de afgelopen jaren heeft gespeeld. Reden genoeg om zijn doorkomst niet te missen. De Versuz/Defected tent was strak ingericht en Todd kon het niet laten om een pak klassiekers op te leggen. Misschien lag het aan de magere opkomst of de eerste aftakelingsverschijnselen maar het sloeg niet helemaal aan. We besloten Defected na een uur te verlaten om op het strand van de zonsondergang te genieten. Daar was de altijd avontuurlijke Sascha Funke hippe Deephouse aan het draaien. Die Duitse trend zet zich dus ook bij ons door. Leuke, onbekende platen met het Berlijnse kwaliteitslabel. Een uitstekende setting om de avond in te zetten. Paul Kalkbrenner bracht daarna één van zijn livesets. Ik heb hem al vaker aan het werk gezien en zijn nummers blijven toppers in de BPitch catalogus. Over de jaren heen is er niet veel veranderd maar iemand die “Gebrunn Gebrunn” in zijn set kan stoppen wordt op handen gedragen door de liefhebbers. Hij sloot wel af met een nieuw nummer dat een erg aanstekelijke vocaal bevat. Ik heb het nummer achteraf nog eens gehoord op het strand. Het zou best een eigen versie van Estelle’s American Boy kunnen zijn. GMS en B2B resident Firaga lokten ons wederom naar hoogste punt van het domein. Hoe ging die hilarische slagzin van Tomorrowland ook al weer? Yesterday is a mystery, Tomorrow is a gift? Ik kan nog net herinneren dat er lustig werd gedanst en Firaga een uitstekende set speelde. Zijn enthousiasme nam de dansvloer op sleeptouw. Beide residents moesten trouwens niet onderdoen voor de grote namen op het programma.

Aangezien ik met alle plezier rekening houd met de behoeften van anderen ben ik verhuisd naar DJ Rush in de Ghoststyle tent. Het was al geleden van Techno Nation 2001 dat ik de man nog eens aan het werk heb gezien. Duidelijk een tent voor de fans van het harde werk, al liet ik mezelf ook gaan bij het horen van Human Resource’s Dominator. Naar het einde toe zijn we op onverklaarbare wijze voor de Mainstage beland waar Martin Solveig zijn opwachting maakte. Een irritante aankondiging later begon hij met het belegen “We are your friends” van Simian vs Justice. Of hoe inspiratieloos de huidige superster kan zijn. Die mainstage was echter wel tot in de puntjes verzorgd met een indrukwekkend lichtspektakel. Weinig inhoud en veel verpakking, dat moet het motto geweest zijn. De eerste dag heb ik vroeger dan verwacht afgesloten. Daar ik nogal gevoelig ben voor de beruchte zonneslag - Ooit heb ik eens 2u geslapen voor de voeten van Gene Farris op de City Parade - ben ik vroeg naar de camping vertrokken, weliswaar in goed gezelschap! Nog net het begin van Astral Projection meegemaakt maar rond middernacht was het onherroepelijk gedaan voor mij.

27.07.2008

De tweede dag was het zowaar nog warmer en met de inspanningen van de vorige dag in de benen, kwam het feestgewoel traag op gang. In het begin hebben we aan het strand gelegen, wanhopig op zoek naar enige beschutting. Uiteindelijk naast een speciaal tentje beland waar je stuiterende elektronica, Laurent Garnier of Sigur Ross kon horen. Af en toe werd er in allerlei verklede mensen op het publiek losgelaten. Rare jongens, die Nederlanders. De dag startte pas echt als Dominik Eulberg op het strand van Cafe D’Anvers aan een straffe set begon. Zaterdagmorgen kregen we al positieve feedback over zijn set op 10DaysOff, zondag mochten we in levende lijve ondervinden dat de vogelliefhebber in goede vorm verkeert. Alleszins wat de muziek betreft. Diepe Techno, enorm dansbaar en veel mensen die er zin in hadden. Dansen was al wat de klok sloeg. Op weg naar de volgende tent zijn we langs de Wighnomy Brothers geweest. Die sloten net hun set af met een fantastische plaat. Helaas had ik niet de moed om te vragen welk nummer het was. Geen tijd om te wachten op andere Kompakt artiesten, wel de vrienden gevolgd naar de Kozzmozz tent. Steve Bug heeft mij nooit echt warm gemaakt. Terwijl een deel in de tent stond, lag ik rustig in het gras. Nu ja, rustig is misplaatst. Q-dance had hun piramide net naast de K-tent gebouwd. Telkens er een break was in de tent, kon je de doortastende bassen van het buitenpodium horen. Hilarische momenten, te meer omdat ik weinig interesse had in wat er gespeeld werd. Ik kan me wel inbeelden dat het minder leuk was als je in de tent stond.

Her en der wordt er beweerd dat muziekstijlen als Jump, Hardstyle, etc. niet thuishoren op Tomorrowland. Onzin natuurlijk, deze tenten lokten de grote massa. De plekken waar de muziek werd gedraaid waar het Allnighters publiek doorgaans op kickt, waren meestal onderbemand. Kompakt, Cafe D’Anvers, BPitch Control of Electronic Ghetto hebben zelden een groot publiek gezien. Geen nood, plaats genoeg voor de liefhebbers en zolang men zodoende kan investeren in alternatieve topnamen verwelkom ik onze vrienden van het betere springwerk met plezier. Zijn anderen niet opgegroeid met Dance Opera, Bonzai of Thunderdome? Nu sommigen intensiever op zoek gaan, is er een nieuwe generatie die in contact komt met elektronische muziek. Later zullen ook zij zich eventueel willen verdiepen in de wondere wereld van muziek. Ik neem er graag een voorbeeld bij. Eerst ging mijn jongere broer naar Complex, nu krijgt hij niet genoeg van Techno en Fuse. Darwin zou goedkeurend knikken moest hij het meemaken.

Wederom op Tomorrowland bevonden we ons op weg naar de Mainstage. Het hoeft niet altijd muziek te zijn wat de klok slaagt, rustig genieten op de heuvel met indrukwekkend uitzicht is soms net zo fijn. Carl Cox stond op dat moment achter de decks. Helaas speelde hij een teleurstellende set. Waar is die brok energie van vroeger naartoe? Waar is die opgefokte House en Funky Techno? Cox heeft in het uur dat we hem hebben gehoord geen enkele interessant nummer opgelegd. Even dacht hij ons te verrassen met Stardust’s “The music sounds better with you“ (dat mag iedereen altijd en overal opleggen van mij) maar ook dat werd snel in de kiem gesmoord. Een tegenvaller, ik had op meer gehoopt. Daarna splitste de groep zich in drie. Ivan Smagghe kaapte ons vrouwelijk gezelschap en speelde voor een twintigtal fans in de Electronic Ghetto. Sterke set deed me mij geloven, al verwacht je niet anders van de eigenzinnige Fransman. Anderen gingen naar Kozzmozz en zijn er tot het einde gebleven dankzij Chris Liebing en Frequency 7. Wij zijn tenslotte naar strand teruggekeerd. Dat was tegen de avond goed gevuld met een enthousiast publiek. Dat mag want Cafe D’Anvers had met Dubfire één van de topartiesten geprogrammeerd. Ik verkies zijn werk met Sharam als Deep Dish of Chocolate City, zijn eigen platen als Dubfire leunen sterk aan bij de moderne Techno. Dat kon je merken aan zijn dj-set. Traag opbouwen, weinig hoogtepunten, meer een langgerekte trip.  Slecht was het niet maar ik hoor toch graag ook wat anders dan ritme en percussie. Het beste houdt men meestal voor het einde. Sasha stond al lang op mijn verlanglijst, temeer omdat ik eindelijk eens wou horen waarom de man zoveel geprezen wordt. Wel, van zijn eerste plaat kon ik alleen goedkeurend knikken. Feilloze techniek, uitstekende nummers, af en toe een herkenbare plaat om het publiek wat op te hitsen en genoeg charisma om het strand te vullen. Tijdens zijn set werd ook het vuurwerk afgeschoten op de achtergrond, redelijk indrukwekkend. Het enige dat het niet perfect maakte, was het feit dat hij al om 23u51het podium verliet. Een detail maar ik was aan het wachten op een knallend einde. Nu liep Tomorrowland op zijn einde in het midden van een plaat en werd het publiek enigszins verward achtergelaten.
Of we volgend jaar terugkeren, valt nog af te wachten. Tomorrow is a mystery!

Foto's van dit event: