18/06/2009 Sonar Festival 2009 @ Barcelona, Spain

Even hadden we de ijle hoop om het festival te kunnen combineren met enkele bezienswaardigheden (Sagrada Família, Park Güell, Montjuïc, Casa Milà), het was immers mijn eerste keer Barcelona. Snel dat plan opgeborgen toen we de artiesten op Sonar de Dia, Sonar de Nit en de ontelbare Off-Sonar feesten bestudeerden. Naast het officiële programma hebben ontelbare House en Techno labels een showcase, roof en beach party of label night. Ja, zo noemt men dat daar. Sonar is er niet alleen voor de gewone toeschouwer. Veel mensen uit de professionele muziekwereld komen naar Barcelona om contacten te leggen en nieuwe artiesten te ontdekken. Een greep uit het aanbod? Moon Harbour, Kompakt, Cocoon, Cadenza, Vakant, 8bit, Remote Area, Soma, Secretsundaze, Treibstoff, Mobilee, enz. Een overrompeling van Duitse labels en artiesten. Keuzes maken was nooit zo moeilijk. Buiten Horse Meat Disco zijn we echter niet veel flyers van een ander soort feest tegengekomen. Of we hebben niet goed gezocht.

Sonar de Dia 18.06

Een wereldstad is altijd overweldigend. Hoezeer we ons hadden voorgenomen om het dagprogramma van de eerste dag volledig mee te maken, de tijd vliegt voorbij. Na een snelle opfrissing in ons schamel hotel, hebben we ons gehaast naar El Museu d’Art Contemporani (MACBA) en El Centre de Cultura Contemporània (CCCB). Het moderne, witte gebouw is ontworpen door de Amerikaanse architect Richard Meier en werd geopend op 28 november 1995.

Waarom al die haast op vakantie? Om 16u begon Jeff Mills aan een exclusieve set van zijn alter ego The Wizard. In de jaren tachtig speelde hij regelmatig op WHYP met The Electrifying Mojo, de legendarische radiojockey die een generatie zwarte jongeren uit Chicago en Detroit naar Europese en Amerikaanse dansmuziek leidde. Mills speelde een fantastische set die bulkte van klassieke Disco, Synthpop, Hip-Hop en Elektro. Geconcentreerd achter de decks en met precisie gemixt. Zo kennen we hem. Uitstekende start van de dag! Daarna stonden Luomo en Filastine op het programma maar wij verkozen een rustig terras om de reis te verteren. Vooral het missen van de breakcore en broken beats met etnische invloeden van de in Barcelona residerende Columbiaan ligt op mijn maag. Als je graag eens wat anders hoort, zoek dan zeker zijn Dirty bomb op het Soot Records label van de onnavolgbare DJ /rupture.

8Bit vs Bloop

De eerste nacht hadden we onze pijlen gericht op Take-Off, dat een indrukwekkende line-up had samengesteld. Layo & Bushwacka, Matthias Tanzmann, Guy Gerber, Martinez, Johnny D en vele anderen. Eenmaal aangekomen bleek er iets niet te kloppen. Tanzmann stond te draaien voor een achttal verloren gelopen feestgangers en nergens op de kleine locatie viel er enige drukte te bekennen. Achteraf verhalen gehoord dat die louche organisatie niet te betrouwen valt. Na lang twijfelen uiteindelijk de muziek gevolgd die 500m verderop weerklonk. Dat bleek het Sugarbeat strand te zijn waar een 8bit vs Bloop labelnight plaatsvond. Van een gelukkige ontdekking gesproken. Labelmanager Nick Curly, DJ Wilde en Martin Czubala speelden een lang uitgerekte B2B met rollende basslijnen, zomerse melodieën en opzwepende kicks! Ons soort feest, laat dat duidelijk wezen. Tegen de vroege uurtje verscheen de zon aan het oppervlakte: voetjes in het zand, lekkere temperatuur en genieten! Om 6u was het daar onherroepelijk gedaan, blijkbaar de nieuwe regel tijdens Sonar. Hoe we uiteindelijk terug het centrum van Barcelona hebben bereikt is een ander verhaal.

Sonar de Dia 19.06

Op de tweede dag van Sonar hadden we enkele artiesten met stip aangeduid.

La Roux staat al enkele maanden in mijn muziekspeler met een Skream remix. Live bestaan ze uit het duo Elly Jackson, Ben Langmaid en een extra muzikante. Goede Elektropop, dat bestaat ook, die refereert aan The Human League, Kate Bush & Prince. Haar stem deed me meerdere malen denken aan Sarah McLachlan, de zangeres van Delirium’s Silence. Het contrast tussen stem en donkere breakbeat productie maakten het een geslaagd optreden. Afsluiten deden ze met hun toekomstige hit: I’m going in for the kill. I’m doing it for a thrill. Oh I’m hoping you’ll understand. And not let go of my hand!

Bass Cleff was de volgende op onze lijst. Deze Britse producer kwam voor het eerst op onze radar met het album A Smile Is A Curve That Straightens Most Things, een aloude wijsheid! Zijn analoog geluid schippert tussen Dubstep en Electronica. Live combineert hij zijn machines met akoestische instrumenten waar menig lokale fanfare jaloers op zou zijn. Erg origineel en bij voorkeur te nuttigen in aangenaam gezelschap en mooi weer!

Een van de meest geciteerde groepen van het moment mocht de Sonar Hall afsluiten. Mica Levi heeft een klassieke opleiding gevolgd maar stortte zichzelf verbazingwekkend op de Grime en Garage scène in Londen. Met The Shapes debuteerde ze als popproject op het label van Matthew Herbert, die vervolgens het nieuwe album « Jewellery » produceerde. Hoekige ritmes en naïeve melodieën heersen hier. Live monde dit alles uit in een strakke jamsessie. Met haar charisma bespeelde Micachu het publiek zonder probleem. Ook haar groep bestond uit goede muzikanten, waarbij vooral de drummer alles uit de kast haalde. Spannend optreden.

Sonar de Nit 19.06

Omdat het onze eerste keer op het festival was, hadden we voor een passe-partout gekozen. Dat betekende dat we twee nachten naar de grote hallen van Sonar By Night moesten verhuizen. Onze voorkeur was dag twee met Orbital maar ook vanavond stonden er enkele grote namen op het programma.

Grace Jones dus. De Discodiva maakte vorig jaar een opmerkelijke comeback met Hurricane, een uitstekend album met producties van onder anderen Sly, Tricky en Brian Eno. Het optreden had een groot cabaretgehalte met kostuumwisselingen op de koop toe maar haar lichtjes arrogante pose blijft een hoge aantrekkingskracht hebben. Nieuw werk (Hurricane, Corporate cannibal) en oud werk (I’ve seen that face before, Slave to the rhythm) werden netjes afgewisseld. Het geheel komt ondanks de professionele groep te routineus over om echt spannend te worden maar als liefhebber van het genre was het leuk om al haar hits live te horen. Voor een pensioengerechtigde dame begrijpt ze nog steeds hoe ze een uitstekende show moet geven. Straf.

Om in de stemming te blijven stonden James Murphy en Pat Mahoney geprogrammeerd. Het brein en de drummer van LCD Soundsystem/DFA zijn beide notoire Disco verzamelaars. Onder dat mom hebben ze vorig jaar een mix gemaakt voor Fabric die bij ons nog altijd op herhalen staat. Tijdens Sonar deden ze dat kunstje nog eens over. Discoklassiekers, Acid House, Burnin’ love, Carly Simon, I‘ll house you. Je zag de heren glunderen. Op zich een uitstekende set maar de muziek kon niet doen vergeten dat je in een grote, kale hal stond met een aantal duizend makke Spanjaarden. Weinig feest, toch genieten.

Andere koek was de daaropvolgende set van Richie Hawtin. Het plan was oorspronkelijk de BBC stage van Mary Ann Hobbs met Gaslamp Killer en Martyn maar op onverklaarbare wijze in de grote hal blijven plakken. De ervaren Canadees weet dat ze in Spanje hun Techno graag snel en hard hebben. Ze werden op hun wenken bediend. Tijdens een set van Hawtin vervagen de grenzen tussen live en dj. Constant is hij knoppen, faders en laptops aan het bewerken. Waar anderen platen mixen gebruikt hij allerlei loops en effecten. Loeiharde klassieke techno dat sterk leek op werk van zijn alter ego Plastikman. Na een tijd had ik het gevoel dat een normale plaat af en toe geen slecht idee zou zijn. Afwisseling was welkom. Het spektakel achter ons gelaten en teruggekeerd naar het centrum.

Sonar de Dia 20.06

De laatste dagprogrammering was op papier de beste met showcases van RBMA (Red Bull Music Academy), Raster-Noton en Ed Bangers.

Die laatste zijn niet meteen een favoriet van ons maar je moet ze toch krediet geven voor hun inventieve programmering. Geen toppers van het label buiten manager en diskjockey Busy P maar nieuwe gasten als DSL, Breakbot, Outlines en James Pants brachten meer dan verwacht. DSL gaat richting traditionele Hip-Hop met de obligate MC + DJ’s opstelling en gaf een degelijke show. Niet baanbrekend maar wel een lekker opzwepend begin. Breakbot staat bekend als een groot talent in Frankrijk waar hij onder andere door Pilooski en Laurent Garnier getipt wordt als toekomstige ster. Zijn geluid leunt aan bij de alombekende scheurende Elektro van Justice, Para One of Sebastian maar klonk als elektronische Funk met Daft Punk, Bucketheads en Superdiscount samples die het geheel een onvoorziene wending gaven, een meerwaarde als u het zo wil stellen. Breakbot zou wel eens snel kunnen doorbreken, als was het maar voor het schitterende Penelope pitstop. Vanaf daar nam Ed Bangers een duik in de muziekgeschiedenis. Outlines was een duo dat platen als Hall & Oates afwisselde met Joey Beltram’s Energy flash. Rare combinaties waar wij wel van houden. Als laatste was het aan James Pants. De man van Stones Throw gaf nooit de indruk een dj-set te spelen. Het was met alle plezier platen opleggen die hem na aan het hart liggen. Electroboogie, Disco en Rap of Marvin Gaye, The Doors, Jefferson Airplane, Model 500 en The Breeders. Heerlijk om zonder ooglappen tussen genres heen te kunnen schipperen.

Tussendoor ook Cardopusher. Luis Garbán komt van ver uit de ondergrond. Zijn excentrieke kant heeft het laatste jaar plaatsgemaakt voor een toegankelijker geluid. Ergens tussen Dubstep, Breakcore en Elektronica. De lome Dubstep in het begin van zijn set was aangenaam maar met nog zoveel te doen op die laatste dag hebben we het niet lang getrokken in de bloedhete Dome.

Wat rondgelopen tussen de vele standjes in de demoruimte (de nieuwe MP3 mixer van Steinberg ziet er fantastisch uit) terwijl anderen de demo van Carl Craig hebben gevolgd.

De afsluiter van Sonar de Dia was de showcase van Raster-Noton. Het einde van Byetone was snoeiharde industriële Elektrotechno met hopen distortion. Een unieke ervaring waarin geluidsgolven en visuals vrij spel hebben. Alva Noto ging nog een stap verder met gevaarlijk klinkende Elektronica die diep geworteld lijkt in de traditie van Kraftwerk. Voeg daar een leger subbas toe en je hebt de kale, uitgebeende sound van Carsten Nicolai’s alter ego. Een ervaring om nooit te vergeten, dankzij het geluid van het Raster-Noton label dat meer dan ooit in de belangstelling staat.

Sonar de Nit 20.06

Voor de tweede nacht op rij begaven we ons naar de grote hallen van Sonar de Nit. Het legendarische rave duo Orbital stond meteen op het programma bij het aankomen.

Sinds het missen van hun optreden op Pukkelpop 2001, was ik aan het wachten op een kans om een van mijn favorieten aan het werk te zien. Aangezien ons enthousiasme tot ongekende hoogte was gestegen, zal ik mij voornamelijk beperken tot de beelden. Belfast, Chyme, Halcyon. Het was fantastisch! Kijkt u vooral zelf:

Sonar By Night sloten wij af met een van dé diskjockeys van het moment. Marcel Dettmann is resident van het eerste uur in de Berlijnse superclub Berghain/Panorama Bar en werkt bij Hardwax. Dettmann’s rauwe, ongecontroleerde sound speelt perfect in de huidige trend om terug te keren naar het oude industrieel en analoog geluid. Zijn huidige samenwerking met Shed als Deuce geeft daar een goed voorbeeld van.  We hebben hem in mei nog een sublieme set weten spelen op Subscape in Cafe Capital maar ook nu stond zijn set als een huis. Gemene baslijnen, gestoorde melodieën en zijn onnavolgbare mixtechniek. Ik sta nog steeds te watertanden van zoveel power! Beter hadden we niet kunnen eindigen, al hebben we later gehoord dat Carl Craig nog een feest in open lucht heeft gebouwd.

Secretsundaze @ La Terrrazza 21.06

Nu de dagprogrammering van Sonar afgelopen was, hadden we tijd genoeg om rustig te recupereren en een namiddag in het stadscentrum door te brengen. Lekkere tapa’s en antioxidantdrankjes. Een verdiend rustmoment dat broodnodig bleek na drie dagen beats en bleeps.

‘s Avonds besloten we nog eenmaal verse kleren aan te trekken om Barcelona’s bekendste club te bezoeken. La Terrrazza is een prachtige club in Romeinse stijl, deels uitgehouwen uit een berg. Een goed geluidsysteem maakt het plaatje af. Het bekende Engelse concept Secretsundaze was de gastheer van de avond. Geen idee wanneer welke artiesten hebben gespeeld, het was er nogal druk door de toevloed van Britse toeristen, een wederkerend fenomeen op Sonar. Achtereenvolgens was het volgens ons observatievermogen de luchtige Tech-House van Mellon, dromerige en digitale Deephouse van Gilles Smith & James Priestley en de meeslepende en organische House van Ame & Dixon. Ondanks de goede muziek raakte de sfeer nooit op niveau. De makke Britten bleken hun beste pijlen al verschoten te hebben. Wij trokken ons daar niets van aan. Met ons tweeën hebben we niet stilgestaan. Vastbesloten om de laatste momenten in Barcelona op de juiste manier af te sluiten. Het einde hebben we niet gehaald, er wachtte ons tenslotte een vroege vlucht en lange terugreis.

Op het vliegtuig hebben we reeds besloten dat we volgend jaar terugkeren. Sonar de Dia was een voltreffer maar het nachtgedeelte gaan we onder voorbehoud laten vallen. Er is gewoonweg zoveel keuze dat op voorhand plannen geen nut heeft. In 2010 zien we wel wat de nacht/ochtend ons brengt.

Foto’s van onze vakantie en het Kazz Ema vs Livet / Remote Area vs Oslo feest zouden snel moeten volgen.