28/06/2008 Awakenings Festival 2008 @ Spaarnwoude Amsterdam

Was het op weg naar Amsterdam nog oude wijven aan het gieten, dan was het op Spaarnwoude zelf lekker droog gebleven. Soms heb je een beetje magie nodig op een festivaldag en de goden waren Awakenings goedgezind. Waarschijnlijk (zonder twijfel) had dat veel te maken met de vlekkeloze organisatie van deze jongens: alhoewel er tiendduizenden mensen rondliepen was het nergens echt aanschuiven en de set van Ricardo Villalobos niet meegerekend was het ook nergens drummen. Een dikke pluim voor het geluid en de indrukwekkende (belgische!) tentenbouwer ook. Decor was sober maar mooi afgewerkt met videoschermen en wat maffe figuren hier en daar opgehangen (ik heb het even niet over het publiek, maar op de opblaaspoppen in de zaal). In de eerste tien minuten hadden we al een aantal keer de magische woorden “damn-waarom-zien-en-horen-we-dit-niet-in-belgië” uitgesproken, dus het was heel goed geregeld allemaal. Ook leuk gevonden: het kleine portemonneetje die iedereen kreeg met daarin oordopjes en een timetable. Niiiiiiiiiiiiiiiiiiice!!! Neem daar een voorbeeld aan, euh, rest van de organisatoren!

But anyway!  On to the party, en aangezien de schranzers het dichtste bij de ingang zaten dropten we daar maar binnen. Gayle San bleek op dat uur al goed wakker en shakete haar bevallige kont al op stevige beats die nog op een genietbaar tempo erdoor werden gejaagd. Best okee dus.
In de tent ernaast echter hadden de “awakeningers” -ik vind het ook maar uit- er niets beter op gevonden dan een flinke portie van detroit’s finest na elkaar te zetten. Stacey Pullen was op dat moment bezig en hoewel er nog veel mensen aan’t aankomen waren zat de keet al heel goed gevuld. Een zichtbaar zich amuserende Pullen zette een heel puike set neer, met de occasionele bekende hit maar netjes gemixt en zeer aanstekelijk gebracht. Helaas, mijn oog viel op het tabelletje en op de naam Karotte, dus het werd tijd om de frankfurter eens te gaan checken.

Karotte dus. Alhoewel hij een van de populairste duitse dj’s van het moment is heeft ie waarschijnlijk evenveel fans als tegenstanders. En afgaande op wat ie op Awakenings liet horen is het wel begrijpbaar: het is best leuke muziek, maar het kwam niet echt over en iedereen voor hem stond maar wat te keuvelen en van z’n biertje te nippen. Zelf had ie er best wel gute laune -of hoe schrijf je dat- in, maar het was iets te doorsnee allemaal om er de rest van de line-up voor opzij te laten liggen. Dus… tijd voor een natuurwandeling naar een ander deel van het -lichtjes immense- spaarnwoude.

En daar stond een tent wat plompverloren naast een klein vijvertje te staan, en Terrence Fixmer deed z’n best om meer dan een geeuw te produceren bij het publiek. Goeie poging, maar oersaai. What happened met die gozer die “Out Into Space”, Wagon Voller Geschichte” of “Electric Vision” loeihard tegen onze smoel katapulteerde destijds?  Het klonk anno 2008 als een waterverf-versie van zichzelf, driewerf helaas want de man blijft toch een beetje een held.

Gelukkig liep z’n set ten einde, zodat Stefan Bodzin & Huntemann al snel overnamen. Nou ja, hun set was zo’n beetje zoals hun platen: de eerste die je het hoort is echt leuk, maar ze maken al jaren dezelfde plaat en ook voor hun dj-set bleek dat zo’n beetje het recept: steeds dezelfde donkere elektrohouse melodie, filterje in break, climaxje met veel ruis, en weer door naar de volgende plaat met donker elektrohouse melodietje, filtertje in break, cli… ah, you get the point.

Het voordeel van zo’n festival is dat je meteen iets anders kunt opzoeken, en dat bleek dan maar Gregor Tresher & Monika Kruse te zijn. The Beauty & The Beast als het ware. Het beest droeg eigenlijk het beste (zoniet als enige) bij aan een genietbaar setje op een knoert van een buitenpodium. Tresher was zijn eigen sympathieke zelve, moeiteloos mixend, champagneglaasje drinken en wat bekken trekken tegelijk, echt een genot om hem bezig te zien. Helaas waren ze met twee en Fraulein Kruse was net de tegenpool van Tresher: stond zich zichtbaar te vervelen behalve als ze even -totaal fake- een lachje naar het publiek stuurde of routineus eens met de handen zwaaide, maar voor de rest zag je duidelijk dat ze niet in haar sas was. Het was aan de “mix” te merken ook, een topdj die pas na drie volle minuten in een plaat door heeft dat de bass compleet dicht staat… Je kan je afvragen of Kruse er staat voor haar kunde of haar snoetje, maar ach, de zon was erdoor gekomen en de ‘ollanders kwekten niet maar dansten, dus het kon effe allemaal geen kwaad en voor een halfuurtje was het zeer fijn.

Mijn vrouw is een fan van Kenny Larkin dus veel tijd hadden we alweer niet om naar die tent te hollen. Larkin is Larkin: een producer buiten categorie, maar als mixwonder zal ie wel nooit veel potten breken. Ook hier was het weer typisch Larkin: vreselijk foute mixes en een geklooi met de effectenbak op de pioneer, maar hij brengt z’n setje met fijne muziek doorspekt met wat detroit hits waardoor je die man alles vergeeft zodra ie een van z’n eigen classics erdoor jaagt. Mag je zoiets noblesse oblige heten? Ik dacht het wel.

Maar echte adelstand, dat krijg je door er hard voor te werken en er altijd te staan. Je bent een muzikaal wonderkind die de mosterd haalt bij een fabelachtige kennis van latijns-amerikaanse muziek, die je op magistrale wijze een kleedje aan meet van diepe beats en vaak kwartierlange loops en hooks. Je bent als producer ongeëvenaard in het maken van de mooiste basslijnen en de mooiste kicks die pas echt tot recht komen op de beste geluidssystemen ter wereld. Je bent een nooit slapende party-machine die pas na de vijfde after van de week even slaapt op de bank van een flatje van een zoveelste vriend in een zoveelste land. Je bent God. Je bent Ricardo Villalobos. Als dit niet de man was waarvoor de helft van de mensen gekomen waren, dan zal het toch niet veel gescheeld hebben. De -toch serieus grote- ruimte voor het podium zat zo vol als een ei en Villalobos ging er al meteen flink tegenaan. En godver de godverdorie de godver dat die plaat nog moet uitkomen, maar toen ie “Trumpet” van SIS erdoor jaagde leek de zon even dubbel zo hard te schijnen en het publiek -dat tot dan vrij mak was gebleven- smeet zich eindelijk volledig los. Onthou die plaat jongens en meisjes: zodra ie uit is wordt het een hit zonder weerga.

Helaas werd het net ietsje te druk en bovendien was er nog een blikje “Detroit legende” opengetrokken, dus we verkastten naar Derrick May. Een beetje controversieel, vaak een van die gasten die iets te ver gaan in hun “vroeger was het beter en alleen wij van detroit zijn goed” verhaal, maar hier zette ie de puntjes op de i en ramde de balpen vervolgens keihard door het blad. Wat. Een. Set!  Derrick May was in grote doen, en speelde een perfecte set met veel platen die meteen overtuigend duidelijk maakten dat techno nog altijd even spannend kan zijn als jaren geleden. Het tempo werd naar het einde toe serieus de hoogte ingejaagd en als een van de eersten van de dag wist May echt de zaal van de eerste tot de laatste rij mee te krijgen. You ruled, Mr. May. You ruled ‘em all.

Na een korte stop tegen beter weten in bij de schranz-toestanden van Marco Remus & Ramon Remus (twee uitlaten voor de prijs van een, ja sorry, kon het niet laten) zijn we dan maar terug gevlucht naar Kevin Saunderson die een gesmaakt voorsmaakje afleverde voor z’n KozzMozz-setje later op deze avond. Ik denk dat ie sowieso beter tot z’n recht zal komen in de gezellige Vooruit. Na z’n setje dan maar richting België gereden, want zoals gezegd: KozzMozz staat nog op het menu vanavond dus we moesten op tijd terug zijn in ons Land Van Slechte Autosnelwegen.

Awakenings was zeker de moeite waard om de trip naar Amsterdam te maken. Organisatorisch hoef je de Hollanders niks meer te leren en je merktte dan ook aan alles dat dit een promotor was die jarenlange ervaring heeft met feesten op grote schaal. Het geluid was in de overdekte ruimtes gewoonweg perfect en ook de openlucht-podia klonken zuiver -maar iets stiller- ondanks de strakke wind.
Het enige negatieve lag em eigenlijk in de grootte van heel het gebeuren, vreemd genoeg. Spaarnwoude is zo immens groot dat je als dj dan ook een serieuze mensenzee voor je ziet. En als je dan niet zo’n harde stijl hebt, dan krijg je die massa dus vrij moeilijk in beweging. Het gevolg was dat het wiebelgehalte dan ook vrij hoog lag tijdens de setjes van bepaalde dj’s, ondanks het feit dat ze wel puike sets neerzetten. Dan prefereer ik toch de relatief kleinschalige locatie van Blauer See of Merkwuerdiges Verhalten.
Maar ach, dat is detailkritiek. De zon brak door na een ochtend vol stortregens, de muziek was okee en je drank vlot te krijgen en zeer betaalbaar, dus waarom zou je erover klagen. Zo’n festival is nu eenmaal ideaal om je lekker van niks aan te trekken en gewoon een dagje te spenderen met je favoriete artiesten. En dat hebben we dan ook met plezier gedaan en Awakenings was z’n geld en de reis dubbel en dik waard. De terugreis hebben we afgelegd met een gelukkige grijns op onze tronie, dus: respect!