26/12/2009 Club Silo Anniversary Part III

Fader mocht de avond openen maar wij hebben pas ingepikt als Tama Sumo achter de decks stond. Ze was van 1993 tot 2005 resident in de legendarische Tresor maar is nu een van de lievelingen van het publiek dat ‘s ochtends naar Panoramabar afzakt. Haar set was een perfecte staalkaart van clubmuziek anno 2009. Een bonte mengeling van diepe House en groovy Techno. Ergens tussen Berlijn en Chicago. Technisch niet perfect maar dat maakt voor mij deel uit van haar charme. Haar platenkeuze is zodanig goed dat hier geen haan naar kraait. Onder andere Precious System’s The voice from planet love en Levon Vincent’s Six figures passeerden de revue. Niet toevallig twee van mijn persoonlijke favorieten. Het feit da ze veel contact zoekt met het publiek en zichtbaar met plezier muziek oplegt, maken haar dj-sets onweerstaanbaar. Zij die niet aanwezig waren kunnen PanoramaBar 02 aanschaffen. Zowaar een van de beste compilaties van het jaar. Een vrouw die de begrippen warming-up en opbouwen tot in de puntjes beheerst. Heerlijk!

Desondanks stond een deel van het publiek al onrustig te wiebelen tot als Ben Klock aan zijn set begon. Klock is samen met Marcel Dettmann de vaandeldrager van Berghain. De benedenverdieping van de Berlijnse club staat garant voor duistere, beenharde Techno. Niet te verwarren met de Europese Techno van de jaren negentig. Ze brengen het met meer gevoel, niet enkel de bass primeert. Dat Klock niet alleen een uitstekende dj is, bewees hij met One. Een prachtig debuutalbum dat nauw verwant is met de Techno roots van Detroit. Hij begon zijn set met een stukje ambient om daar subtiel loeiharde kicks en bassdrums bovenop te smijten. Vanaf dat moment waren we vertrokken voor drie uur meesterlijke Techno. Oude classics en nieuwe ontdekkingen. Pure energie. Donker als de nacht, geschift als David Lynch. De ene mokerslag volgde op de andere en het talrijke publiek danste alsof hun leven ervan afhing. Klock’s bewegingen achter de decks maakten duidelijk dat hij ook volledig achter zijn muziek staat. Iets wat ik vaak mis bij dj’s die het te druk hebben met nummers zoeken op hun laptop. Zowel qua geluid als beleving benaderde het de hoogdagen van Techno Nation. Het toont aan dat er weer een evolutie is naar de rauwe kant van Techno. Godzijdank. Ik kan mij nauwelijks herinneren wanneer ik nog zo hard heb gedanst. Mijn voeten schreeuwden om rust.

Het was mij niet gegund want als afsluiter stond Peter Van Hoesen geprogrammeerd. Ik volg de man al ettelijke jaren. Toen hij nog als Vanno breakbeats draaide op Essential met Liquid X & Filip DP was ik fan. Daarna heeft hij een tijdje in stilte verdergewerkt met Minimale Techno op zijn Foton & Time 2 Express labels. 2009 was echter het jaar van zijn comeback door de grote poort. Dj-sets en Live PA’s in Berghain, Fabric, Japan en het Brusselse kwaliteitsfeest Nyckelpiga! Tussendoor de rest van de wereld. Zijn techniek staat buiten kijf, zijn blik strak. Niet geintimeerd door de voorhamer van Klock maar geconcentreerd zijn eigen ding doen. De laatste danspassen werden er uitgeperst, stilstaan was geen optie. De Rave klassieker op het einde maakte het plaatje compleet. Iets van Bonzai of Dance Opera. Ik doe de moeite niet om het op te zoeken. Je moest er maar bij zijn. Om 8u15 werden we vriendelijk verzocht Club Silo te verlaten. Murw maar voldaan.

Samen met de komst van Moodymann (James Holden heb ik wijselijk afgeslagen) was dit een verjaardagsfeest om nooit te vergeten. Het toonde goed aan dat zacht en zuur beide een plaats hebben in de Leuvense club. Waarvoor dank. Dat 2010 evenveel kwaliteitsmuziek mag brengen!