Gepost door Thrasher in reports op 03/09/2008

30/08/2008 Garage Sauvage, Headphone, Padded Cell @ Petrol

Vol gas wordt in de streek waar ik geboren ben nogal eens vertaald door vollen petrol. Nu bleek deze uitdrukking niet echt overeen te komen met de realiteit voor een Antwerpse clubavond op het einde van de zomer 2008. Vanavond zou muzikaal opgeluisterd worden door optredens van Garage Sauvage en Headphone langs de ene kant en een koppel dj-sets van onder andere Padded Cell aan de andere kant van de zaal.

Eigenlijk was ik al vroeg naar Antwerpen afgezakt omdat ik in de veronderstelling leefde dat Padded cell een live set zou brengen. Aangezien die live sets de week ervoor reeds rond een uur of één op zijn einde liepen stond ik klokslag 11 aan een balie te vragen of mijn naam genoteerd stond: tevergeefs. Bij het meesnuffelen op de lijst viel het mij wel op dat voornamelijk veel namen onder de categorie headphone vielen en dat zou later op de avond ook te merken zijn aan de schaarse crowd responses.

Tegen dat het Gents/Antwerpse duo van Garage sauvage het podium beklom en bijna aanstalten maakten om alle aanwezigen voor het podium een hand te geven bleek de concertzaal zich toch wat op te vullen met publiek. De wilde garagisten brachten een geluid dat bij mij persoonlijk een beetje deed denken aan electronische bands met een zwart getint randje zoals Neon Judgement of Suicide. De slide-gitaar die in een aantal nummers naar voren kwam leek ook een scheut Ween in het muzikaal repertoire van deze jonge wolven te brengen. Tattooed Eyeball (zie hun myspace) is waarschijnlijk het nummer waarmee Stubru ze in hun playlist zou opnemen maar bij mij bleef eigenlijk meer de keuze van de covers hangen: Les filles de la Plage van Gérard Lenorman, With every heartbeat van Robyn en ik dacht ook Cyndi Laupers: i drove all night herkend te hebben.

Headphone heeft net hun debuutplaat uit: Ghostwriter. Blijkbaar wordt het onder de noemer Indietronica geplaatst maar vreemd genoeg koppel ik dat begrip bijna uitsluitend aan releases op het Morr label. Hier en daar vind ik vergelijkingen met Radiohead op het net terug maar het optreden dat ik die zaterdag zag deed mij eerlijk meer denken aan een band als the god machine maar dan met een toegankelijker en poppier randje.
Elk nummer steekt goed in elkaar en de melodielijnen meten zich mooi af ten opzichte van een aantal emotioneel gestructureerde feedback momenten. Qua podium presence deed heel het gegeven mij eigenlijk eerder denken aan postrock bands zoals Isis of 65 days of static en de cover van Pj Harvey was een geslaagd ankerpunt. Ongetwijfeld zullen deze jongens hun rechtmatige plaats opnemen in de lijst van vaste lokale waardes zoals Ozark Henry en Admiral Freebee, maar ik heb mijn uitbarstingen toch liever net dat ietsje luidruchtiger

Tijdens de ten days off was ondergetekende schooier voor de eerste keer in jaren niet aanwezig in Gent en moest hij dus de vorige doortocht van Padded Cell missen. Een bijzonder spijtige zaak was dat want ook Emperor Machine stond er toen op de affiche als live act. Vanavond bleek Padded Cell dus als dj’s aanwezig te zijn tot mijn verbazing. Een of andere vlaag van zinsverbijstering had mij namelijk overtuigd dat ik naar een live ging zien. Vreemde jongens die hersencellen! Post punk, post funk, cosmic disco, disco rock, tribal house al deze termen zijn ergens terug te brengen in het geluid dat op je cellulitis wordt losgelaten wanneer deze Engelse jongens hun plaatjes berijden.

Een aangename afwisseling in de soms formulaïsche aanpak waarmee veel disco of funk geïnspireerde house zich al te vaak laat bedienen. Maar zoals reeds vermeld in de proloog, vollen petrol zou het nooit worden die avond.

Spijtig!