29/11/2008 Groove City

De voorbije jaren is de setting van Groove City—het voorvoegsel Pay&Go of Skynet is inderdaad verdwenen—amper gewijzigd. Heb je vier edities gemist, je loopt er niet verloren. De loodsen van het event- en kartingcenter Brussels Kart Expo zien er krek hetzelfde uit. Geluidstechnici worstelen nog steeds met de vervelende galm, de aankleding laat geen al te diepe indruk achter en de prijs van het toegangsticket is ‘democratisch’ (22 euro).

De bijtende koude is ook steeds op de afspraak. Groove City is een indoorevenement, à la I Love Techno, maar de toiletten staan buiten en als je van de technoroom naar de housezaal wil afzakken, is het klappertanden.

Enkel de affiche ziet er elk jaar anders uit; maar met toch die zekerheid dat de line-up bestaat uit een mix van grote publiekstrekkers en een aantal minder bekende namen.

Een aanpak die duidelijk aanspreekt, want ook dit jaar mocht Groove City zo’n twintigduizend partyheads verwelkomen. Heel wat jonge muziekliefhebbers met een brede smile, overigens.

Cocoon

Groove City begint er graag vroeg aan. Vooral de technoliefhebbers moesten vroeg op pad wilden ze voluit genieten van het avondje Cocoon. En dat deden ze ook. Chris Tietjen, om negen uur ‘s avonds al aan de slag (normaal wordt hij dan pas wakker), moest zijn versneden techhouse en minimal niet in een lege hal loslaten.

Na de degelijke opwarmer van Tietjen, nam Guy Gerber over. Hij stopte in zijn live wat extra swung en nam het publiek op sleeptouw voor een nachtje dansen. Gerber weet duidelijk de juiste snaar aan te raken, want een unieke sfeer maakte zich meester van de technoroom.

Hij vertrouwt niet enkel op harde beats om de massa aan het bewegen te krijgen, maar smokkelt in zijn muziek ook leuke melodieën en mysterieuze geluiden binnen. Sounds die zelfs een standbeeld tot beweging brengen.

Sven Väth

Tietjen en Gerber komen uit de Cocoon-stal van de Duitse technoheld Sven Väth. Cocoon mocht van Groove City een eigen feestje bouwen in de technozaal. De oprichter van het befaamde technolabel zette zich na de passage van zijn poulains drie uur achter de decks. Väth bouwde rustig op en gaf het startsein voor het wat steviger werk met ‘Grindhouse’ van Radio Slave. Passeerden ook de revue: Huntemann & Dubfire met ‘Diablo’, ‘Bad Runner’ van Brodinski, Timo Maas met ‘Subtellite’ en Len Faki’s ‘Odyssee II’.

Zonder twijfel gaan sommigen net ietsje meer uit de bol omdat Väth de tracks aan elkaar rijgt, maar die sfeer is niet minderwaardig. De duitser zette de zaal op zijn kop met zijn denderende beats en muziekkeuze, hoewel het niet een superset was.

Agoria

De Fransman Agoria mocht het Cocoonfeestje afsluiten. Agoria heeft geen onderdak bij Cocoon, maar Sven Väth is een fan van de techno ‘à la touche française’.

De Fransman heeft net zijn derde langspeler uit: ‘Go Fast’. Het album hangt samen met de gelijknamige film van de Belgische regisseur Olivier Van Hoofstadt. De Franstalige Belg wilde eerst drie tracks van Agoria gebruiken, maar uiteindelijk schreef de producer en dj uit Lyon de score van de film. Naast wat eigen werk verwerkte die ook een track van de Brussels band Soldout in de soundtrack. En blijkbaar leverde het filmwerk voldoende inspiratie op voor een nieuwe plaat.

Agoria is van alle markten thuis. Dat bewijst hij niet enkel op ‘Go Fast’ waar hij de talenten van zijn moeder, een klassieke operazangeres, met techno kan verzoenen. Ook op de bühne van Groove City ging hij zeer eigenwijs om met het begrip techno.

Eerst ging hij wat verder op het elan van Väth, maar nadien ging-ie radicaal zijn eigen gang en kwam uiteindelijk uit bij rock. Jammer genoeg kon hij de avond niet helemaal in stijl afsluiten. Op Groove City zijn de geluidsmensen nogal onverbiddelijk: stipt halfzes gaat de volumeknop naar beneden.

Agoria had de tijd wat uit het oog verloren. Maar met zijn eigenste ‘Les Violons Ivres’ duwde hij alsnog een prachtige afsluiter uit de intussen gedempte luidsprekers.

House

Intussen stond het natuurlijk niet stil in de andere zalen. Stomen deed het als vanouds in de drum ‘n’ basszaal. De dnb’ers weten duidelijk hoe ze de calorieën moeten opbranden. Ik ging als DNB-leek er even piepen tijdens de Brookes Brothers en wat later bij Maldini & Vegas van Bad Company. De sfeer zat goed, dat is het minste wat je kan zeggen. Altijd fun met de Drum ‘n’ bassers. Ze gaan helemaal op in de gebroken muziek, gooien met de regelmaat van de klok de armen in de lucht, zweten zelfs putje winter liters en doen niet moeilijk over een rewind teveel. En vaak lopen daar ook de mooiste meisjes rond.

De housezaal had meer moeite nodig om in trance te geraken. Ondanks alle goede bedoelingen konden Terry Toner en Zoo Brazil de gasten niet ophitsen. Pas met de komst van DJ Pierre kwamen de housers op tempo. DJ Pierre liet zich bijstaan door een heuse MC, maar of dat zo’n goed idee was…

DJ Pierre is een oude rot in het vak en ligt mee aan de grondslag van acid house. Hij brouwde met de TB 303 in 1986 de fameuze ‘Acid Tracks’. Andere hits van zijn hand: ‘The Horn Song’ met Barbara Tucker en ‘Switch 2001’.

Hij is ook een grote fan van de president elect Barack Obama. Op zijn MySpace-pagina staat een leuke track waarin de speeches van de nieuwe president van de Verenigde Staten met klassiekers in de mixer worden gedraaid.

Na afloop van zijn set had hij zin in een hapje, maar hij kon zijn oren niet geloven toen hij moest vernemen dat in heel Brussel geen enkele McDonald’s de hele nacht lang open is.

Benassi

Na DJ Pierre was het de beurt aan Joachim Garraud, maar die heb ik niet gehoord. Garraud zette zijn eerste stappen in de wereld van de elektronische muziek in Parijs en werkte als producer en remixer samen met een rits bekende sterren, waaronder David Guetta, Kylie Minogue, Ceronne, Moby en David Bowie. Met David Guetta heeft hij ook het label ‘F*** Me I’m Famous’ uit de grond gestampt.

Benny Benassi mocht de relais van Garraud overnemen. Hij zette de zaal in lichterlaaie met een opeenstapeling van tracks met een ietwat commerciëlere inslag. Achter zijn helrood gekleurde laptop (eens iets anders dan die spierwitte ibooks of de laptops belegd met undergroundstickers) had hij het duidelijk naar zijn zin.

De muziekkeuze van Benny Benassi staat ver weg van de inhoud van de platenbak van Agoria of de smaak van de Bad Company-jongens. Maar ook dat is al negen jaar Groove City: een potpourri van muziekstromingen.

Foto's van dit event: