19/12/2008 Laurent Garnier at Silo Anniversary
Het is dan ook met enige trots dat de set in Silo aan dit lijstje mag toegevoegd worden. Al van bij het binnenkomen in een afgeladen volle Silo zat de sfeer er al goed in: de vaak statische dansvloer was vrolijk aan het deinen op toen nog heel degelijke, diepe beats die vrij typisch zijn voor Garnier. Lees: aanstekelijk tech house en minimal met een melodische, dromerige laag van strings, piano of viool erover gedrapeerd. Op magistrale wijze bouwde het geheel op naar een eerste climax met z’n eigen versie van Scan X’s “Midnight”.
Een normaal mens zou dan verder gaan op hetzelfde elan, maar “de Lorre” denkt niet als wij sterfelijke dj’s, dus ging het via een absolute rollercoaster van deep house en minimal terug naar de donkerste krochten van de ziel, om uiteindelijk uit te komen bij een aantal platen die nog enkel uit ruis en een basskick bestonden. En dan, net toen de hele zaal helemaal in die donkere sfeer was ondergedompeld, kwam de bom der bommen erdoor: The Man With The Red Face natuurlijk, die de Silo deed ontploffen in een hysterisch gehuil en geroep dat we sinds Raresh in Fuse niet meer hadden gezien. Garnier nam zelfs even de microfoon ter hand om te grijnzen dat we “dit plaatje vast wel kenden” en dat was de kers op de taart voor de eerste rijen. Madness.
Na de hit kwam -hoe kan het ook anders- de les in muzikale kennis van Professeur Garnier, en dus mochten we ons helemaal laten gaan op jazz-met-elektro-breakbeats, techno-met-hiphop en nog zo wat crossover sauzen. De zaal verwelkomde duidelijk het moment van rust, het is fijn als de dj je even tijd heeft om wat terug op adem te komen.
Anyway, ik kan zo nog wel een tijdje doorgaan met lyrisch te schrijven over wat ie dan deed, en dan, èn dàn, en DAN, ... maar onthou gewoon dat Garnier na meer dan twee decennia de heer en meester blijft en zowat de enige die me nog nooit echt heeft kunnen teleurstellen. De man staat na al die tijd nog steeds met volle goesting achter de decks en heeft nog steeds lak aan alle conventies en regels, en laveert met sprekend gemak over de grenzen van stijlen, vakjes en trends. Meer dan waarschijnlijk zal ie dat nog wel evenveel jaren blijven doen, want zoals hij in Silo stond zich te amuseren, dat is bepaald indrukwekkend en het is een eer om zo’n man te mogen horen spelen. Los van alle hype rond allerlei hippe vogels gaf Garnier gisteren les en troont daarmee huizenhoog uit boven de Dice’s en Tietjen’s van deze tijd. All hail to the laboratoires!
Commentaren
20/12/2008 14:43
Alleen net iets te druk..
20/12/2008 16:08
Ik vond niet alle flows die hij doorging zo geweldig maar op zich is het wel leuk dat hij de luxe van zijn status ook gewoon gebruikt om een feestje voor zichzelf incluis te maken.
20/12/2008 16:27
Vond het alleszins indrukwekkend globaal gezien.
20/12/2008 16:45
En argh, the man with the red face, klassieker! Moment om te onthouden bij de hele hoop van 2008.
20/12/2008 18:44
Zonder kiekjesmachien daarvoor was de Boedha er.
Ik heb jullie ook niet gezien dus veronderstel ik dat jullie ofwel in het midden stonden of op het podium. Ik kruip altijd in de hoekjes als er veel volk is.
20/12/2008 20:32
Viel me voor de eerste keer op hoe klein de silo eig is. Heel raar, zo na al die passages
21/12/2008 11:22
Toen ik gisterenavond in de AB naar Gorillaz Sound System stond te kijken tijdens Exit '08, kwam ik echter nogmaals tot de bevinding dat verschillende genres door elkaar mixen helemaal zo uitzonderlijk niet is. Veel dj's doen het al sinds de begindagen van dansmuziek en vinden het maar normaal ook dat je house, disco, hip hop, reggea, rock en jungle door elkaar haalt.
Als een Laurent Garnier dan eens van house via breakbeat naar techno overschakeld, zijn we allemaal onder de indruk. Omdat we gewoon niet beter weten.
Het is verbijsterend om te zien dat de ene dj met gemak van hip hop naar rock overschakelt zonder schrik om de dansvloer te verliezen, terwijl een andere dj er zwaar aan twijfelt om een tech house plaat op te leggen na een deep house track omdat die toch niet echt bij elkaar passen.
Het grote probleem is dat binnen de housecultuur die vrijheid volledig is uitgestorven. We kijken op naar grote namen als Sven Väth, Richie Hawtin, Carl Craig, Dave Clarke, Ricardo Villalobos, terwijl er andere dj's zijn die duidelijk avontuurlijker, creatiever en gewoonweg leuker met muziek omspringen dan zij. Alleen komen we dat niet te weten omdat we naar dezelfde clubs blijven gaan waar steeds dezelfde dj's staan.
21/12/2008 12:18
21/12/2008 16:30
21/12/2008 17:34
Daarom dat ik Garnier zo fenomenaal vind: hij draait niet de meest sublieme schijven, maar doordat ie als geen ander z'n verhaal kan blijven houden kan ie zoveel stijlen afwisselen en je toch blijven in dezelfde sfeer vasthouden. Dat is een enorme kunst hoor, wat maar heel weinig dj's gegeven is.
Natuurlijk heeft het ook wel veel te maken met het feit dat ie er ook de tijd voor krijgt om z'n ding te doen, èn het feit dat ie zo'n naam heeft dat z'n publiek dat ook pikt van hem.
21/12/2008 18:13
21/12/2008 19:25
Maar hypnotiseren doen er niet veel. Daarvoor moet je echt een geniale reeks platen selecteren, allemaal met één groot doel. Maar je hoort te vaak speelplaatjes en een half uur later is de dj nog altijd geen stap verder in zijn verhaal. Op zo'n moment smeek je om een genre-wissel.
We moeten met z'n allen wat strenger worden. Zoals journalisten streng zijn voor politici of voetballers. Die krijgen ook bij de minste uitschuiver het de dag erna in de kranten te horen. Wel, dj's mogen ook op die manier wakker geschud worden. Meer nummers draaien die er echt toe doen, niet die schijfjes die na een week weer in de kast belanden of die je na een jaar bij Wally's Groove World al voor een halve euro met tien tegelijk kunt kopen.
21/12/2008 20:43
Zijn manier van selecteren is echt geweldig ... subliem voorbeeld hiervan vind ik nog steeds het begin van zijn eerste Mixmag cd, waar St-Germain wordt opgevolgd door DBX.
21/12/2008 20:47
En wedden dat er tussen die halve euro platen dingen zitten die blijken nog heel relevant te zijn in een set en tegelijkertijd vind je dan bijvoorbeeld chemical brothers albums in de vijf euro bak in de Arlequin omdat er mensen zijn die die essentiele dingen strontbeu gehoord zijn. Om maar te zeggen smaken en kleuren en gatekeeping is zoiets subjectiefs.
21/12/2008 20:52
The CD is one long track, length 1:00:40. On back of CD case it states: "This CD-mix is not idented, which means you cannot flip straight ahead to selected tracks. This is because Laurent felt his mix told a story as a whole and that it should be listened to as such."
22/12/2008 9:11
Maar het is wel neig dat Garnier ook soms van die tracks speelt die op't eerste zicht niet zo speciaal zijn, maar die toch weet te verweven in iets supers. Mja, dan weet je dat em ne groten is
22/12/2008 9:56
22/12/2008 16:13
23/12/2008 19:00
De rest heb ik minder gevolgd en bij "The Man With The Red Face" de zaal uit gevlucht..
Samen met Todd Terry dé avond waarbij we teruggeflitst werden naar de Silo van de periode '98 - '03!
Ik heb me de volgende nacht tijdens Sheer # 14 wel beter geamuseerd. Raar maar waar. Full report is op komst..
23/12/2008 22:15
My 2 cents
Ik heb per definitie een probleem met grote namen. Feestjes met namen als LG of Todd The God zijn voor het doorsnee publiek al geslaagd als ze de affiche zien. Niet dat ik dat een zo'n groot drama vind, daarvoor dienen feestjes (en affiches). Ik heb alleen nog nooit een avondje met een grote naam meegemaakt waar het publiek niét uit de bol ging op 'de daartoe voorzien momenten'. Dat LG een groot dj is heb ik wel gemerkt... het publiek gaat ook uit de bol als hij dat wil.
MAAR... ik vraag me dan altijd af WAAROM... stel dat dj Kinky Kevin daar dezelfde set stond te draaien? Is het per sé de kwaliteit van een dj of z'n set die de reactie van het publiek bepalen? Zelf vond ik Nick Curly de week ervoor véél spannender (en dus beter). Goed, dat zal een kwestie van smaak zijn, maar ik durf toch mijn 15 jaar als (huis-tuin-en-keuken) dj in de strijd te gooien.
Uiteindelijk gaat het er om het publiek in een bepaalde 'zone' te krijgen. Fijn als dat voor 90% lukt op je naam.... respect als je dat op 90% zónder naam kan.
All things said and done... het was een grootse avond voor het grootste deel van de aanwezigen... daar draait het om (pun intented).
Nu met Satan nog effe in de te weinig gedraaide classics vliegen!
Second Crusade "May the funk be with you" (Josh Brent's hidden agenda remix) is RETEVET
.D.
24/12/2008 15:05