12/01/2009 Rave On Snow 2008 - 15th Anniversary

Wegens een klein vermoeden dat de sneeuw er voortreffelijk zou bij liggen dan maar meteen outfitje aan en met boardje onder de arm richting lift. Het vermoeden werd bevestigd en wat volgde was een ganse dag boarden tot sluiting van de liften. Volgende en ondertussen wel erg noodzakelijke missie was voedsel en hotel zoeken. Dat laatste was normaal geregeld en inderdaad, Benny onze kameraad, stond daar reeds paraat. Nog niet lang na ingecheckt te hebben in onze supervette hotelkamer lagen we ongestoord te snurken en te smakken onder het zalige dons.

Als echte vampieren worden we wakker wanneer de nacht in volle glorie begint los te breken en trekken we dan ook meteen deze eerste feestnacht in. Het centrale punt van het festivalweekend is zowat de ‘Open Air Stage’ gehost door Partysan zelf, de host van het ganse gebeuren. De line-up zag er wel veelbelovend uit, maar wegens onze vampiermentaliteit hadden we dit warming-up feestje al aan ons voorbij laten gaan. Dan maar net als alle andere festivalgangers richting een van de negen andere clubs of locaties.

We gingen van start in een van de nieuwe locaties, namelijk de ‘Rave On Snow Club’, een sporthal van een lokaal schooltje omgevormd tot club. Daar begon Loco Dice aan wat een leuke veelbelovende set beloofde te worden. We liepen er ook onze mede Belgische Rave On Snow veteraan Ronald tegen het lijf en onze warming-up werd ook een feit. Vandaar dat we ons dan ook maar meteen naar de ‘Garage’ begaven. Dit is zowat de main partylocation. Een ondergrondse parking omgevormde tot drie zalen tellende club die nacht gehost door Chris Liebing. Naast de man himself konden we er onder andere ook Brain Sanhaji, Emerson, Lexy & K Paul en Steve Ramone aan het werk zien. Een of andere dj-chick waarvan we naam niet meer weten kon ons anders ook best bekoren. Vooral ook omdat ze van die mini maar net toelaatbare foutjes maakte en als vrouw wel de enige was die de ballen had om er een paar ‘hitjes’ of remixen van bekende platen tussen te zwieren.

Deze ROS-editie was de afterclub in de voor een doorwinterde Belgische clubber best wel begrijpelijke ‘Kings’. We konden dan ook niet anders dan daar nog even langs gaan. Ik liep daar een vrij voluptueuze chic waar ik eerder die nacht al tegen had staan lammeren tegen het lijf en voor ik echt veel te beschonken zou raken en alle moraliteit totaal zou verliezen heb ik me dan maar voor alle zekerheid uit de voeten gemaakt. Na een stevig ontbijt belandden we voldaan in ons donzig nestje.

Zaterdag overdag is er party op de top van de berg. Vergezeld van onze boards komen we daar rond 14u aan. Daar was ook een gigantisch luchtkussen om jumps te oefenen. Ik hield het toch maar bij een gezonde afwisseling tussen het feestje en een vlakbijliggende vette vlakte diepsneeuw. Echt lekker en ideaal op zo’n dag.

Onze vampierstyle werd herhaald en de tweede feestnacht ging van start. En ‘t ging hard. Onze twee Duitse vrienden waarmee we de ganse eerste dag op pistes zaten en die zowat onze buddies waren geworden, liepen we meteen tegen het lijf. Het ging stante pede de Garage in waar een van hen trakteerde op vrouwen, oordopjes en champagne.

Champagne op, vrouwen weg en oordopjes beu trokken we naar de Rave On Snow Club. Daar liepen we een bende uitgelaten Limburgers, die we eerder die dag ontmoetten, wederom tegen het lijf en werd het een pas echt een leuke scheve boel. Volgens de line-up stonden toen Pascal Feos en Domenico D’Agnelli er achter de decks.

Toen het daar wat kalmeerde of eindigde zochten we de nog open ‘Castello’ op. Daar zat nog een massa volk en werden de vette minimal schijven wederom door de speakers gestuwd. Die massa volk bleef daar ook gewoonweg. Blijkbaar was het daar ‘open end’. Sweet. Dezelfde twee dj’s namen die voor hun rekening. De niet kunnen-naar-huis-gaan-microbe manifesteerde zich andermaal en zelfs te laat voor het ontbijt haalde ik pas het hotel.

Veel tijd alvorens check out was er niet meer, veel slaap dus ook niet. Uitgechekt en auto ingestapt ondernam ik een gewaagde poging richting België. Die werd abrupt afgebroken toen pas na een 100-tal meter een met de lichten flikkerende tegenligger onze aandacht trok. Gealarmeerd zag ik meteen in de verte wat op fluo vestjes en dus politiecontrole leek Verwonderd van mijn eigen reactiesnelheid kon ik de auto nog net parkeren langs de kant van de weg. Ze hadden ons manoeuvre niet in de gaten en met de schrik in het lijf lieten we de auto achter en keerden te voet terug. Een duidelijkere boodschap bleken we niet nodig te hebben en want het ging opzoek naar eten en een nieuwe slaapplaats. Deze zoektocht verenigde ons opnieuw met enkele van die Limburgers aan de toog van een café. Na de wat halve liters en zatte toestanden met hen vonden we een pension.

Na een heus slaapinhaalmanoeuvre ondernamen we de volgende ochtend onze tweede poging richting België. Hierbij werden we in Duitsland trouwens nog twee maal aan de kant gezet. Eerst door de politie (toch wel een lekkere blonde zeker?) omdat we geflitst waren en ijskraamgewijs ter plekke cash moesten dokken. Wat ons trouwens maar voor de helft meer lukte, maar lief doende met die lekker blondine mochten we de andere helft per post verwachten. Vervolgens door de douane die heel onze auto ondersteboven haalde opzoek naar wapens, drugs en sigaretten. Na nog wat allerlaatste Pfaff-Duits gebrabbel kwamen we er tenslotte met de schrik van af, ook omdat ze ons telkens niet pakten op de verplichte winterbanden die we dus niet hadden. Ha!

Bis nächstes jahre!

El Livino aka Lieven Van Keer