10/09/2008 Respect Is Burning @ Le Concorde Atlantique, Parijs

Woensdag 10 september stonden er twee vrienden voor de deur die met ons naar Parijs zouden rijden. Een rit van ruim drie uur. Wegenbelasting en benzine ingecalculeerd kost de rit een kleine 40 Euro per persoon, de Thalys kost je het minstens het dubbele. Als je niet in de piekuren reist. Met het vakantiegevoel op de achterbank waren we snel in de lichtstad. Eens aangekomen rustig de lokale Mc Donalds bezocht, vervolgens Notre Dame, het Louvreplein, Centre Pompidou, de schilderswijk Montmartre om onze wandel- en metrotocht af te sluiten aan de Eiffeltoren. Je moet wat cultuur hebben gezien als je in Parijs bent. Erg mooi, al neem ik er de volgende keer wat extra tijd voor. Het nadeel van een wereldstad zijn de overdreven prijzen in cafés en restaurants. Ze weten verdomd goed hoe ze het geld uit de zaken van de toeristen moeten kloppen. Ooit al 5,60 Euro betaald voor een cola in België?

Toen de avond was gevallen zijn we naar de oevers van de Seine gereden. Een hemd aangedaan - je wilt toch niet uit de toon vallen in de modestad bij uitstek - en een kijkje gaan nemen op La Concorde Atlantique. Die boot reserveert Respect is Burning voor Eté D’Amour, hun jaarlijkse zomerfeesten. Zij die oud genoeg zijn zullen zich de tweemaandelijkse residentie herinneren in Fuse. St.Dic (RIP) en Jef K kregen het gezelschap van getalenteerde collega’s zoals Kerri Chandler, Romain BNO, Joe Claussel, Bob Sinclar, DJ Deep of Jori Hulkkonen. Om te zwijgen van de de Playboy feesten waar Dimitri From Paris gemakkelijk 6u achter de decks stond. Veel herinneringen, veel plezier beleefd.

De eerste reden die ons naar Parijs bracht was David Mancuso. De bezieler van The Loft - geboortplaats van de New Yorkse disco-scene - en één van de eerste personen die een club uitbaatte zoals wij ze kennen. Geluid, belichting, muziek, diskjockey. Nu ja, The Loft was geen openbare club. Je moest een kostbare uitnodiging in handen hebben om zijn utopie van love, peace and tolerance te mogen betreden. Mancuso had met zijn radicale denkwijze - hij gebruikte in het begin geen mixer - een grote invloed op onder andere Larry Levan of Danny Krivit. Hij was het levende bewijs dat platenkeuze voor techniek komt. Als je meer wil weten over die periode en de geschiedenis van de discjockey is het boek “Last Night A DJ Saved My Life” van Bill Brewster en Frank Broughton een aanrader. Onze verwondering was groot toen we na ons avondeten het onderste dek van de boot betraden. Bijna geen publiek, niemand aan het dansen en Mancuso die wat verveeld platen draaide. Een exclusieve set voor 20 personen. Zoals gekend liet hij de plaat aflopen en werd de intro van de volgende luid ingezet. We hebben de Patrick Cowley edit van Donna Summer’s I feel love de volledige 15 minuten gehoord, wat obscure Acid House, zoete Philladelphia Disco en een rits onbekende maar uitstekende platen. Niets aangetrokken van de Fransen en ons compleet uitgeleefd op de dansvloer. Het moet een raar zicht zijn geweest om vier Belgen uitbundig te zien feesten. Je zou denken dat dit een grote ontgoocheling was maar ik ben blij dat we Mancuso hebben gehoord. Larry Levan of Francis Grasso liggen al onder de zoden. Een dergelijke kans om de enige overblijver van een legendarisch trio te horen grijp je met beide handen. Een schande dat niet meer mensen dit beseften.

De andere reden voor ons bezoek was Pilooski. Zijn edits (Stranger in the city van John Miles, Beggin’ van Frankie Valli of Gemini van Del Shannon) behoren tot het beste wat er tegenwoordig wordt uitgebracht en de compilaties die hij samenstelt (DIRTY Space Disco) staan bol van verloren parels. Hij wist meteen dat het tempo moest opgeschroefd worden om het feest te redden. Jamie Principle, Erotic city van Prince, zijn eigen edit van The Pointer Sisters. Allen ontvangen als zoete koek. Naar het einde van het feest stond er toch een kleine twintig personen op de dansvloer. Voornamelijk de verdienste van Pilooski, een klein beetje ons enthousiasme dat de rest overtuigde dat dansen noodzakelijk was. Achteraf gezien geen spijt dat we naar Parijs zijn vertrokken. Het was een leuke, bevreemdende ervaring.