20/06/2008 Stacey Pullen @ Café d’Anvers

Stacey Pullen behoort samen met Carl Craig en Kenny Larkin tot de tweede golf succesvolle producers uit Detroit. Op Derrick May’s label Fragile releasete hij zijn eerste plaat waaruit Kevin Saunderson Ritual Beating System selecteerde voor zijn meesterlijke X-Mix. Onder aliassen als Black Odyssey, Kosmic Messenger en Silent Phase bracht Stacey in de jaren negentig tal van platen uit met als hoogtepunt ‘The Collected Works Of Kosmic Messenger’. In 2001 verbaasde hij nogmaals met de klassieker Vertigo. Veel goede producties die tot vandaag nog geen vervolg kennen. Stacey Pullen is voornamelijk bezig met dj’en waarmee hij een stevige reputatie heeft opgebouwd. Niets dan lof en redenen genoeg om hem aan het werk te zien in Café d’Anvers.

Het was fijn om na een lange afwezigheid de Antwerpse club weer eens te betreden. Een donkere en griezelige entree, voldoende plaats op de coolste dansvloer van het land en een ventilator krachtig genoeg om een mens naar de zeedijk van Oostende te sturen.

De trend om vinyl te vervangen door cd’s is er eentje die Stacey Pullen spijtig genoeg ook volgt. Op zich maakt het medium niet zo veel uit, je moet al een straf gehoor hebben om een verschil te merken. Het is echter wel jammer dat door het gebruik van cd’s veel pareltjes voorgoed in de platenkast verdwijnen. Een dj zal uit gemakzucht voldoening nemen met nieuwigheden zonder elke vinyl uit zijn collectie op cd te branden. En tot mijn grote teleurstelling leverde Stacey Pullen daar gisteren het bewijs van.

Rond half twee begon hij aan een set die ruim vijf uur lang zou duren. Zo lang was het echter niet vol te houden. Het begon weinig belovend met een mix die nog het best kan vergeleken worden met de Beatport podcasts: steriel, functioneel, industriëel. Geen diepe, stomende house à la Stacey’s Black Odyssey pseudoniem en geen donkere techno zoals zijn DJ-Kicks. Wel iets neutraal er tussenin. Beat na beat, bleep na bleep pasten de nummers uitstekend bij elkaar tot een saai geheel. Wat het echt zo erg? Ach, van Stacey Pullen mag je toch wel iets meer verwachten. Af en toe weerklonken er een paar interessante nummers zoals I Cling, Internullo Sentimente en Road Of Life, maar een regelmatige yawn viel niet te onderdrukken. Waar bleven de gouden oudjes en de verrassingen? Waarom koersen over het vlakke land als je net zo goed bergen kunt beklimmen om vervolgens aan een razend tempo weer af te dalen?

Drie uur later was het laatste sprankeltje hoop op betere momenten vervlogen. Gelukkig konden de vele roze neonlichten ons op weg naar de auto een beetje opbeuren na deze koude douche. Zijn er nog zekerheden in het leven? Van de dj zal je ze alvast niet meer krijgen.