05/07/2008 Yoko Ono - De Loods, Gent

Na afloop van de vorige editie in de Paterskerk klonk het “Heer, vergeef ons onze zonden” en waren er publieke excuses omwille van het zwakke geluid.

Chapeau dacht ik bij mezelf, want wie de ballen heeft om zijn fouten toe te geven verdient ook een tweede kans. Dit weekend kwam die kans er in “De Loods” in Gent. Van Eeklo naar Gent, we naderen ... volgende stop in Destelbergen?

Het was iets voor middernacht toen een vriendelijke parkeerwachter (of was het een Piccolo?) ons de weg naar de ingang wees. Midden in de volkse buurt “Muide” staat blijkbaar een zaal die qua capaciteit ideaal is voor dit soort feesten, en na dat we de potige security waren gepasseerd was het tijd voor een kleine inspectie daarvan. Een zaal voor een 3 à 400 man schat ik, vrij hoog en met de standaardvoorzieningen (behalve een safe op de kamer) reeds aanwezig: toiletten, bar, makkelijke inkom, podium. Naar inrichting toe waren er een paar lichtbruggen geplaatst en stonden er ook 2 grote schermen naast de dj-booth. Voor de rest was er niet echt decoratie of een specifieke verwijzing naar “B”.

Voor de opwarming (hoewel we verre van koud hadden) zorgde Alain, misschien niet meteen een naam die een belletje doet rinkelen bij de meesten, maar wie de figuur een beetje kent weet dat het een muziekliefhebber is in hart en nieren. Kortom de geknipte man om de boel op gang te trekken.
Hoewel de muziek al meteen goed zat stond het volume nog iets te stil om het feest te laten losbarsten. Even socializen dus met oude en nieuwe bekenden om daarna te besluiten gezamelijk naar voor te gaan in de hoop de trommelvliezen iets harder te laten trillen.
Alain bediende zowel de meerwaardezoekers als de hitjesjagers met tracks als Go van Moby of Emotions van UNA, maar ook een oude Westbam passeerde de revue Monkey say monkey do, net als één van mijn andere all-time favorites: Mellow Man Ace met Rhyme fighter.

Rond 2h was het tijd voor de main-guest van de avond: Frank de Wulf. Bij de groentjes misschien niet zo bekend omdat hij behalve vanavond niet echt meedraait in het retro-circuit, maar het oudere volk kent als een absolute pionier ... en dat geldt misschien nog meer voor zijn producties als voor zijn dj-kwaliteiten, zonder afbreuk te doen aan die laatste. Zijn B-Sides serie onder eigen naam is legendarisch. Maar onder verschillende pseudoniemen maakte hij ook een pak tracks die bijdroegen aan de Belgische New Beat en house/techno-geschiedenis. Als ik er even bij stilsta dan zou de man zonder veel problemen een volledige set kunnen vullen met eigen nummers en zou het nog steeds “uitkiezen” zijn.
Na een intro (jep, een intro ... wordt dat nog gedaan? sooo “retro”!) ging het volume nog iets hoger en kon het dak er eindelijk af, ocharme de buren.
FDW ging meteen redelijk up-tempo met nummers als The Age of Love en D-Shake’s Yaaaah, maar wist me ook te verrassen door een recenter nummer te draaien van Laurent Garnier, The sound of the big Babou als ik me niet vergis (recent naar Yoko Ono normen bedoel ik). Het hoogtepunt van de set was zonder twijfel de FDW-remix van über-raveclassic Dominator. Een remix die het origineel evenaart, en dat is vrij zeldzaam.
Het dieptepunt? Dat de set tegen 3h15 al gedaan was, wat ik maar moeilijk kan begrijpen gezien het diepere werk nog niet aan bod was gekomen (laat staan New Beat) en het de eerste keer was dat Yoko Ono er voor koos om met een guest “met naam” te werken.

Dj en organisator Dobbels stond klaar om over te nemen en ging meteen iets harder te werk met een paar -althans voor mij- onbekende nummers. Jammergenoeg staat onbekend niet altijd synoniem met goed. Of lag het aan het geluid dat de sfeer in elkaar zakte?
Net als bij vorige edities draaide Dobbels met een (Hercules?) console en opnieuw bleek dit een verkeerde keuze. Als ik één raad zou mogen geven: hou de console voor thuis of leer werken met platendraaiers/cd-spelers/FinalScratch/… een systeem dat niet voor vervorming zorgt, tenzij de kwaliteit van de mp3’s niet bijster goed is.
Of als ik nog een tip mag geven, en dat meen ik: wordt VJ! Als er één ding is dat me echt zal bijblijven van deze editie dan zijn het wel de beelden die de organisatie had uitgekozen, werkelijk een trip down memory lane met Jambers, Confetti’s, VDB, razzia’s, Ron Hardy, BRT, de oude Volkswagen-politiecombi’s, Grace Jones en nog zoveel meer. Hier was duidelijk veel tijd en moeite in gestoken.

Na een korte set van Dobbels nam Frank de Wulf het roer opnieuw over en trok zo de boel weer op gang. De sfeer was meteen terug dankzij een “helder” geluid en even hadden we de hoop dat hij misschien wel tot de sluiting ging draaien ... maar dat bleek tevergeefs want na een 20-tal minuten verdween de kadans opnieuw om plaats te maken voor een “brood zonder gist” geluid.

Rond 4h30 hielden we Yoko Ono voor bekeken. Het was een aangename avond geweest, maar geen “best party ever” zoals ooit werd beloofd. Voor herhaling vatbaar, maar niet meer aangeduid met stip in de agenda de volgende keer tenzij er opnieuw een paar verstandige lessen worden getrokken want het was in elk geval terug beter dan de vorige editie.

Ergens verderop in ons grote dorp genaamd “Gent” speelden Tomaz en Steve Cop een back2back, wie weet viel daar nog wel een classic uit de boom ...

Link: Boccaccio op Wikipedia (geschiedenis).